Dijkhuis

Verhalen

Wat anderen over ons zeggen

 

Wonen, werken, leren en werken als vrijwilliger: het gebeurt allemaal dagelijks in ‘t Dijkhuis, En dat levert mooie ervaringen en verhalen op. Onze cliënten, medewerkers, stagiairs en vrijwilligers vertellen graag hun verhaal over ’t Dijkhuis. Laat u verrassen!

 

 

Stichting Woon-, Zorg-,
En Dienstencentrum ’t Dijkhuis
Gorsselseweg 2
7437BE Bathmen

0570 541 644
info@hetdijkhuis.nl

Vrijwilligers

  • Mirjam Schreuders

    Nieuwe blog Nathalie Steffens: speciaal bezoek

    Met een omweg loop ik snel naar de tweede woonkamer. Waarom? De afgelopen weken heb ik vaak met mevrouw Keizer gewandeld. De vaste plek van mevrouw Keizer is direct bij binnenkomst in de eerste woonkamer. Elke keer als zij mij ziet verschijnen, vraagt ze mij al snel waar we naartoe gaan. En zeg dan maar eens nee.

    Mevrouw Keizer en ik kunnen het goed met elkaar vinden. We genieten van elkaars gezelschap. Daar gaat het mij dan ook niet om. Waar het mij wel om gaat is dat ik op die avonden geen aandacht en tijd aan andere bewoners kan geven. En dat voelt niet in balans. Vanavond sluip ik dus stiekem met een boog om mevrouw Keizer heen.

    De verzorgende kijkt voor mij na of er bewoners zijn die wellicht wat minder bezoek, wat minder aandacht hebben gekregen. Ze bladert door de lijst van bewoners. Meneer Williams heeft vanochtend al bezoek gehad, mevrouw Ten Hoge had een volle dag en ligt al op bed, drie andere dames zijn vanmiddag al mee naar buiten geweest.

    Een mooie dag.

    We besluiten dat ik mevrouw Maasakker kan vragen of zij vanavond nog even op stap wil met mij. De verzorgende maakt de kans zo groot mogelijk door mij opnieuw te introduceren bij mevrouw. Even samen het gesprek opstarten. Het helpt. Mevrouw beaamt dat ze mij al eens gezien heeft hier. Ze begint te vertellen.  Maar naar buiten? Ach nee! Ze wil zo naar bed! Dus gaat ze zeker niet met mij mee.

    Zonder doekjes erom te winden, aangeven niets met de ander te willen doen. Hier kan het. Geen dubbele bodems.

    Mevrouw Maasakker vertelt honderduit. Tegelijkertijd maakt ze een aantal keer lichamelijk contact met mij. Ze praat over haar al hoge leeftijd, over haar familie, over waar ze hiervoor heeft gewoond, over de vrouw die verderop aan een tafel zit, die ze niet allemaal op een rij heeft. ‘Zij is in de war,’ zegt mevrouw Maasakker.

    Tijdens ons gesprek komt mevrouw Kerkmeester aangewandeld. Ze heeft net een verzorgende geknuffeld en is op zoek naar de volgende. Ik neem even de tijd voor haar. Direct na de knuffel probeer ik een gesprek tussen ons drieën tot stand te brengen. Ik vraag mevrouw Maasakker of zij van knuffelen houdt. Zij schudt flink haar hoofd. Nee, nee, alleen met familie. Mevrouw Kerkmeester staat er glimlachend bij en herhaalt de tekst van mevrouw Maasakker alsof ze het er roerend mee eens is.

    De verzorgende geeft aan dat mevrouw Keizer graag nog buiten wil wandelen. Ze hoeft dan niet in een rolstoel maar kan lopend met de rollator mee. We trekken onze jassen aan en gaan op pad. Als we beneden door de gang lopen, staat er aan het eind een vrouw naar mevrouw Keizer te kijken. Ze lacht enthousiast. Mevrouw Keizer geniet er zichtbaar van dat ze gezien wordt. Ze loopt met een grote glimlach verder.

    Nadat we van een rustig rondje buiten hebben genoten, gaan we nog een keer bij het mannenkoor luisteren. En net als vorige keer gaat mevrouw Keizer op in de muziek. Ze zingt mee, dirigeert, zwaait en maakt zoveel mogelijk oogcontact met de mensen.

    Na een uur heerlijk genoten te hebben, staan we op om terug te gaan naar de huiskamer. Mevrouw wacht zoals altijd op mijn aanwijzing waar we precies naartoe gaan. Ze vindt het prettig, het geeft haar houvast.  Ik wijs haar alvast de richting aan, schuif ondertussen de stoelen op hun plek, pak onze jassen en de kopjes mee.

    En zo loop ik achter mevrouw Keizer aan de hal in. Daar blijkt het druk, alle mannen staan in rijen te wachten op hun kop koffie. Mevrouw Keizer loopt tussen hen door en verdwijnt zowat met haar kleine gestalte in de grote groep mannen. Ik versnel mijn pas om haar wat extra te kunnen steunen.

    Maar wie schetst mijn verbazing…

    Mevrouw Keizer loopt hier als de koningin zelf rond. Overal een praatje, een zwaai, een knik en een lach.

    Ze is helemaal in haar element.

    Mevrouw geniet van haar bezoek. Het bezoek dat allemaal speciaal voor haar is gekomen, in haar huis.

    Lees meer
  • Mirjam Schreuders

    Terug op de boerderij

    De liftdeuren gaan open. Mevrouw zit met haar rug naar mij toe. Mevrouw Suiker. Ze vindt het trouwens ook prima als ik Babs zeg.

    Ik vraag enthousiast: ‘Is hier mijn grote vriendin?’ Ik verwacht haar stralende lach en glinsterende ogen te zien. Niets is minder waar. Ze antwoordt: ‘Zeker niet! Niemand heeft hier nog een aardig woordje over! Niemand geeft mij nog een pluimpje. Het is allemaal niet wat het geweest is.’ Boos kijkt ze langs mij heen.

    Ik beloof zo bij haar terug te komen. Om bij te praten en wat tijd met elkaar door te brengen.

    Als ik naar de woonkamers loop, merk ik dat het druk aanvoelt. Een aantal bewoners loopt heen en weer, op de tv is een voetbalwedstrijd te zien, de zusters zijn geconcentreerd bezig. Ik kan mijn vinger er niet op leggen, maar het voelt anders vanavond.

    Nadat ik her en der een praatje heb gemaakt, zoek ik zoals beloofd mevrouw Suiker weer op. Makkelijker gezegd dan gedaan. Waar is ze naar toe gewandeld, al zittend in haar rolstoel?

    Tijdens mijn zoektocht kom ik m’n collega-vrijwilliger Marita, van de andere afdeling, tegen. Zonder dat ik er iets over heb gezegd, meldt zij dat het bij haar druk op de afdeling voelt. Bijzonder, zou er iets in de lucht hangen?

    Ondertussen komt ook mevrouw Suiker de hoek om. Ze is er klaar voor om met mij mee te gaan.

    Eindelijk de rust opzoeken. En gezellig samen iets drinken. Ze fleurt er al iets van op.

    Aan een van de stamtafels beneden begint mevrouw Suiker te praten. Allerlei onderwerpen passeren de revue. Ze vertelt over vroeger, dat ze toen zo hard gewerkt heeft. Op de boerderij was immers altijd werk te doen, je wist niet beter als kind. Ze snapt dat de zusters druk zijn. Haar kinderen mogen haar best tips geven, maar ze bepaalt zelf wat ze kiest. Dat ze graag af en toe even op zichzelf is. En telkens zegt mevrouw Suiker dat ze zo geweldig geniet van hier rustig zitten, dat ze alles zo goed kan bekijken.

    Het is alsof er meerdere verhaallijnen door elkaar heen lopen. Tegelijkertijd staat alles met elkaar in verbinding.

    Hier samen zitten met een kopje warme chocomelk, in de rust, individuele aandacht, ze knapt er van op. En ik ook.

    Als we verder praten over het leven op de boerderij, pak ik mijn telefoon erbij, waar de app Dementie en herinneringen op staat. Een handige app. Er staan onder meer geluidsfragmenten op, ook van dieren van de boerderij.

    Ik klik het eerste geluid aan. Mevrouw Suiker gaat rechtop zitten, haar ogen zijn opeens vol vuur – groot en helder. Stralend en wel zegt ze: ‘Een kip!! Ja, dat is de kip! Die hadden wij ook!’

    Wat een blijdschap.
    Even terug op de boerderij.

    Lees meer

insturen

deel uw verhaal

Wij vinden uw mening belangrijk en waarderen het dan ook als u uw verhaal wilt delen met ons. Hebt u een verhaal dat betrekking heeft op ‘t Dijkhuis? Deel dit dan met ons. U kunt het verhaal via dit formulier insturen. Wie weet vindt u uw verhaal terug op deze pagina!