Dijkhuis

Verhalen

Wat anderen over ons zeggen

 

Wonen, werken, leren en werken als vrijwilliger: het gebeurt allemaal dagelijks in ‘t Dijkhuis, En dat levert mooie ervaringen en verhalen op. Onze cliënten, medewerkers, stagiairs en vrijwilligers vertellen graag hun verhaal over ’t Dijkhuis. Laat u verrassen!

 

 

Stichting Woon-, Zorg-,
En Dienstencentrum ’t Dijkhuis
Gorsselseweg 2
7437BE Bathmen

0570 541 644
info@hetdijkhuis.nl

Vrijwilligers

  • Mirjam Schreuders

    Nieuwe blog Nathalie Steffens: Samenspel

    Vanavond gaan mevrouw van Tijd en ik iets samen doen.

    Soms vind ik het een beetje moeilijk om wat dieper met haar in contact te komen. Vooral als ze mij niet verstaat of begrijpt. In die situaties lacht ze namelijk al snel ‘het ongemak’ weg. Ben dus heel benieuwd hoe het zal zijn als we met z’n tweeën op stap gaan.

    De verzorgende vertelt dat mevrouw vroeger vaak het spel Rummikub speelde. Ah mooi, dat geeft een beetje houvast.

    Ik vraag mevrouw vervolgens of ze zin heeft om samen beneden met mij te gaan rummikuppen.

    Met het spel in de aanslag, ondersteunt door enkele gebaren, snapt mevrouw wat ik bedoel. Enthousiast staat ze op en haakt bij mij in. Samen wandelen we door de gang op weg naar beneden.

    Als we tegelijk met een volwassen dochter van een medebewoner de lift instappen, steekt mevrouw haar hand uit richting het gezicht van de vrouw. Mevrouw van Tijd wrijft een aantal keer met gebogen vinger over de neus van de dochter. Zij deinst niet terug, maar gaat mee in deze vorm van contact maken. Mooi dat het zo gaat.

    Beneden bij de tafel aangekomen starten we direct met het spel. Nou ja, echt starten gebeurt eigenlijk nog niet. Mevrouw kijkt naar de plankjes en naar mij. Ze laat zich niet verleiden tot het blind wegleggen van de stenen. Wat ik ook doe of zeg.

    Zal ik gewoon doorgaan met de voorbereidingen zodat we het spel gaan spelen? Of zal ik me meer afwachtend opstellen?

    Ik besluit de stenen verder te verdelen. Door deze keuze komt mevrouw ook in beweging.
    Het sorteren van de stenen blijkt een opgave voor mevrouw te zijn. Welke steen moet nu toch naast welke? Welke cijfers horen er bij elkaar? Wat betekenen de kleuren?

    Ik maak nu van heel dichtbij mee wat wel direct duidelijk is voor mevrouw en wat verwarring creëert.

    De ene keer telt mevrouw logisch van 6, 7, 8 naar 9. De keer erna komt ze op 1, 3, nog een 3, nog een 3 en een 4.

    Als ze vervolgens een steen met het getal 11 pakt, is het zoeken geblazen waar deze steen geplaatst kan worden.

    Om nog meer ontspanning te ervaren, besluiten we echt samen te gaan spelen. We kijken bij elkaar op de plankjes om te zien of we met gezamenlijk setjes kunnen maken. Kunnen we allebei niet? Dan geef ik een nieuwe steen aan. En zo wordt het een relaxed spel voor ons beiden. We hebben het erg gezellig.

    En dan opeens staat er een dame aan onze tafel. Ze zwaait en zegt mevrouw van Tijd gedag. Mevrouw kijkt en glimlacht wel even, maar zegt niks terug. De dame aan onze tafel legt vervolgens uit dat mevrouw van Tijd familie van haar man is. Dat ze net terug is van een dagje uit, met de bus van ’t Dijkhuis. Het was geweldig!
    Enthousiast nodigt ze mevrouw van Tijd via mij uit om ook eens met haar te Rummikuppen. Ze geeft haar kamernummer door en hoopt dat ze nog eens samen kunnen spelen.

    Dit kan ik niet laten schieten. Ik neem me voor om binnenkort eens met z’n drieën Rummikub te doen..
    Met alleen maar winnaars als resultaat.

    Nathalie Steffens
    (ik doe vrijwilligerswerk bij ’t Dijkhuis, op de plek waar mensen met dementie wonen)

    Lees meer
  • Mirjam Schreuders

    Nieuwe blog Nathalie Steffens: Psalmverzen

    “Ik heb een vraag aan jou. Ben je bekend met psalmverzen?” Verbaasd kijk ik haar aan en zeg dat ik in een ver verleden wel katholiek ben opgevoed, maar niet precies weet wat psalmverzen zijn.

    Ze licht toe dat mevrouw Kloosterboer vandaag in de woonkamer ligt, in haar eigen bed.
    De laatste tijd laat de gezondheid mevrouw namelijk steeds meer in de steek.

    De verzorgende zegt dat mevrouw het fijn vindt als iemand haar deze verzen voorleest. Of toe zingt.

    Ik pak deze kans graag met beide handen aan en zeg dat ik de psalmverzen wel opzoek op mijn telefoon.
    Om zo meteen tijd samen door te kunnen brengen, op een intieme manier, geeft me een warm gevoel.

    Als ik de hoek omloop, zie ik haar liggen. Een kleine vrouw in een groot bed. Glimlachend kijkt ze om zich heen.

    Heldere ogen. Ze ziet er goed uit. In tegenstelling tot vorige week.
    Een wensgedachte vliegt voorbij; zou ze dan toch weer aan het opknappen zijn?

    Nadat we een poosje op onze eigen manier gekletst hebben, pak ik mijn telefoon erbij.
    Google helpt ons aan de verzen.
    Even schrik ik: dit ken ik niet, het taalgebruik is niet van deze tijd, welk vers is nu gepast, welke melodie hoort hierbij?
    Een ding is zeker: zingen wordt hem niet. Ik word al ongemakkelijk bij het idee.

    Ik gooi de rest van m’n twijfels over boord en vertrouw op de intentie.
    Vol overgave lees ik het eerst vers aan mevrouw voor.

    Het slaat aan. Mevrouw reageert met ooo’s, jaaa’s en korte zinnen.

    Als ik mijn hand zacht op haar dekbed leg, pakt ze mij vast en laat zo haar handen liggen. De onderwerpen van de verzen lopen uiteen van God, naar berusting, van leven, naar de dood.

    Heel voorzichtig praten we samen een klein beetje over de dood. Praten, op haar eigen wijze. Waar ik zo goed mogelijk bij probeer aan te sluiten, haar probeer te begrijpen, waar ik soms niet weet waarover het gaat, waar ik waarschijnlijk de plank vaak missla. Maar bovenal, waar we samen mooie momenten beleven.

    Opeens horen we een man en een vrouw, achter ons. Ze komen overduidelijk voor mevrouw. Het is familie, haar zoon en schoondochter.
    Snel maak ik plaats voor hen aan het bed.

    Van een afstand kijk ik nog even naar hen. Een liefdevol plaatje.
    Haar zoon hangt half over haar bed, lekker dicht naar haar toe.

    Ze zijn alle drie zo blij elkaar te zien. Daar kan geen psalmvers tegen op.

    Nathalie Steffens
    (ik doe vrijwilligerswerk bij ’t Dijkhuis, op de plek waar mensen met dementie wonen)

    Lees meer

insturen

deel uw verhaal

Wij vinden uw mening belangrijk en waarderen het dan ook als u uw verhaal wilt delen met ons. Hebt u een verhaal dat betrekking heeft op ‘t Dijkhuis? Deel dit dan met ons. U kunt het verhaal via dit formulier insturen. Wie weet vindt u uw verhaal terug op deze pagina!