Dijkhuis

Verhalen

Wat anderen over ons zeggen

 

Wonen, werken, leren en werken als vrijwilliger: het gebeurt allemaal dagelijks in ‘t Dijkhuis, En dat levert mooie ervaringen en verhalen op. Onze cliënten, medewerkers, stagiairs en vrijwilligers vertellen graag hun verhaal over ’t Dijkhuis. Laat u verrassen!

 

 

Stichting Woon-, Zorg-,
En Dienstencentrum ’t Dijkhuis
Gorsselseweg 2
7437BE Bathmen

0570 541 644
info@hetdijkhuis.nl

Vrijwilligers

  • Mirjam Schreuders

    Blog Nathalie Steffens: Mijn tweede keer ’t Dijkhuis – De braintrainer

    De eerste keer vrijwilligerswerk bij ’t Dijkhuis was al weer een tijd geleden.
    Niet omdat ik geen zin of tijd had, maar omdat ik flink verkouden was geweest. Nu was dat voor mij eerst geen doorslaggevende reden om niet te gaan, maar wel toen ik helder had dat dit voor de bewoners echt kwalijk kon zijn. Dus na helemaal uitgesnotterd te zijn, stapte ik gisteravond weer enthousiast de afdeling op, waar de bewoners wonen met dementie.

    Vanavond was de huiskamer gevuld met dames die in een halve kring lekker naar de tv aan het kijken waren. Er werd een optreden getoond van een Duitse zangeres. De muziek klonk mooi. Een van de lieve verzorgenden (van mij mogen we ze ook heldinnen noemen) zat er even bij en kletste gezellig met de bewoners. Het tafereel deed mij huiselijk en warm aan. Ik vroeg de verzorgende of ze iets speciaals voor mij in gedachten had of dat ik gewoon mijn eigen gang kon gaan. Het was allemaal prima zei ze, ik mocht zelf kiezen.

    Ik koos er voor om bij een dame aan de eettafel te gaan zitten, wat afzijdig van de anderen. Ik weet niet of ik de juiste woorden kies, maar zij kwam op mij over alsof ze in de war was, een beetje verdrietig. Ze vertoonde een soort riedel van onrustig naar voren hangen, weer achteruit leunen, enkele tranen laten en het uitspreken van een paar zinnen. Toen ik haar vroeg of ik bij haar mocht zitten, leek ze even uit haar riedeltje te komen. Ze keek mij aan en vond het prima. Eerlijk gezegd dacht ik onbescheiden: ‘Zo, dát gaat goed, nu leid ik mevrouw lekker af van haar onrust.’  Maar helaas… met haar hand in mijn handen, bleef ze het riedeltje herhalen. Wat een onrust voelde ik van haar. Ik probeerde haar te begrijpen, maar toen me dat niet lukte, probeerde ik haar nog iets meer af te leiden. Ik vroeg haar wat meer persoonlijke dingen van vroeger. En jawel, er was af en toe wat langer helder contact tussen ons. Toen ik haar vroeg hoe oud zij dacht dat ik was, antwoordde zij: 70 jaar. Meestal word ik jonger dan mijn eigen leeftijd (44 jaar) geschat, maar dit zorgde voor een grappig moment tussen ons. Na een poos gezeten, gekletst en geriedeld te hebben, was mevrouw er klaar mee. Ze wilde naar bed.

    Dus voegde ik mij in de kring met televisiedames. Kwam naast een dame te zitten die dat wel gezellig vond. Ze praatte honderduit tegen mij. Af en toe ook in dialect. Nu gaat mij het steeds beter af om het te verstaan, maar een voorwaarde blijkt wel dat ik dan de verhaallijn weet. En dat was bij dit gesprek vaak niet het geval. Toen de lieve verzorgende mij tussendoor een paar vragen stelde over waar ik vandaan kwam, kwam mijn buurvrouw direct tussen beiden. Ik moest wel blijven opletten, vond zij.

    Nadat ik een rondje drinken mocht verzorgen, kwam de andere lieve verzorgende met het voorstel om de Braintrainer te doen: een mobiele computer met een scala aan spellen, waarmee je je hersenen traint. Echt een heel mooi apparaat. Samen met een enthousiaste dame nam ik plaats achter het scherm. We gingen samen spreekwoorden en gezegdes aanvullen. Ze ging als een tierelier. Het bijzondere vond ik dan ook om te merken dat het korte-termijn-geheugen van mevrouw een stuk minder krachtig was. Gezegdes die we namelijk niet goed aanvulden, werden door het spel zelf verbeterd. Als hetzelfde gezegde dan twee zinnen later wederom werd gevraagd, was het opnieuw alsof zij deze voor het eerst zag. We hebben met plezier samen gecomputerd, met tussendoor tijd voor een praatje. Mevrouw dankte mij hartelijk en uitvoerig. Zo lief. Ik heb weer genoten.

    Hoe mooi kan het zijn dat je met twee uurtjes zoveel mensen blij maakt.
    Verschillende bewoners, een aantal verzorgenden en mijzelf.
    Ik vind het prachtig om te doen.
    Over twee weken weer.

    Nathalie Steffens

     

    Lees meer
  • Mirjam Schreuders

    Mijn eerste keer ‘t Dijkhuis

    Nathalie Steffens

    Kun jij je herinneren wanneer iemand alleen al blij was met jouw aanwezigheid? Niet omdat je iets voor hem of haar had gekocht, gedaan of meegebracht? Maar puur jouw zijn, jouw aanwezigheid. Klinkt bijna te simpel om waar te zijn, toch? Nou, ik heb zulke blijdschap gisteravond gezien.

    Toen ging ik namelijk voor het eerst met buurvrouw Marita mee, naar ‘t Dijkhuis. Al een poosje dacht ik er over na om er vrijwilligerswerk te gaan doen. Maar omdat ik dacht dat ik dan elke week een zelfde avond vast zou zitten, schoof ik het voor mij uit.
    Totdat Marita aangaf dat ’t Dijkhuis ook blij zou zijn met een extra vrijwilliger die eens in de twee weken een paar uurtjes kon komen.
    Geweldig, dit maakte voor mij een wereld van verschil. Ik was eruit; ik ging mee!

    Gisteravond was het dan zo ver. Onderweg naar ‘t Dijkhuis, gingen mijn gedachtes terug naar het verzorgingstehuis van mijn tante Dinie, die haar laatste jaren op een gesloten afdeling in Almelo doorbracht.
    Met liefde ben ik maandelijks naar haar toegegaan. Ook toen ze mij niet meer herkende en er geen contact meer leek te zijn.
    Hoe zou dat vanavond gaan? Zouden de bewoners wel op mij zitten wachten? Zou ik alleen even kennis maken of zou er al meer contact zijn?

    Na een korte rondleiding en uitleg werd ik met open armen ontvangen door de zeer enthousiaste medewerkster Alma. Direct gaf zij aan hoe ’t Dijkhuis zat te springen om vrijwilligers. Vol passie vertelde ze wat de mogelijkheden waren: sjoelen, samen koken, spelen met de wondertafel, het doen van spelletjes, samen wandelen, het geven van één op één aandacht, het gezamenlijk luisteren naar muziek, dansen, creatief bezig zijn, maar ook: er gewoon … Zijn.

    En dus startte mijn eerste avondje als vrijwilliger met het volgende:
    Ik mocht samen met een dame voor een tv gaan zitten. Mevrouw in de rolstoel, ik in de stoel ernaast, met mijn voeten op de pedalen van een hometrainer. De bedoeling was dat ik zou gaan fietsen en dat er dan door mijn fietsbeweging een fietsroute werd getoond. Maar wat vond ik dát ongelooflijk zwaar. Bijna niet te doen. Hoe deden deze oudere mensen dit? Ik ging zelfs twijfelen aan mijn eigen conditie. Het zweet stond op mijn voorhoofd! Om me niet te laten kennen, trapte ik stevig en hijgend door. Maar wat bleek na 3 kilometer? Het was helemaal niet de bedoeling om echt kracht te zetten. Ik had gewoon licht en relaxed mee moeten gaan met het draaien van de pedalen. Niks zweten en hijgen. Gewoon de beweging volgen. Dan ging het apparaat heerlijk soepel! 1-0 voor de hometrainer.

    Toen ik eenmaal snapte hoe het apparaat werkte, zijn we in tien minuten samen zo door heel Deventer en Apeldoorn gefietst en heeft mevrouw mij mooie stukjes verteld over de boerderij waar zij geboren en getogen was. En tussendoor heeft ze tientallen malen gevraagd of we nog warm ging eten vandaag.

    De combinatie van heel helder zijn en een soort verwarring voelen… wat een mooie vrouw. Ik zie haar graag weer terug.

    Toen mevrouw op bed werd gelegd gaf Alma aan dat deze avond heel goed was geweest voor mevrouw. Normaal wil zij namelijk altijd zo vroeg mogelijk naar bed. Nu had mijn aanwezigheid iets extra’s gegeven. Wat een mazzel heb je toch als vrijwilliger dat je de krenten uit de pap mag vissen, dat je het zware werk (het op bed leggen van de bewoners, het naar het toilet laten gaan van de bewoners, etc.) aan de professionals moet over laten. En dat ze daarbij ook nog blij zijn dat je er bent. Een hele mooie mix wat mij betreft.

    Zo simpel kan vrijwilligerswerk op het Dijkhuis dus ook zijn. Bedankt voor het stukje geluk van deze avond. Ik kijk uit naar de volgende keer.

    Nathalie Steffens

    Voor meer informatie over het vrijwilligerswerk bij ’t Dijkhuis: info@hetdijkhuis.nl
    Je bent er van harte welkom.

    Lees meer

insturen

deel uw verhaal

Wij vinden uw mening belangrijk en waarderen het dan ook als u uw verhaal wilt delen met ons. Hebt u een verhaal dat betrekking heeft op ‘t Dijkhuis? Deel dit dan met ons. U kunt het verhaal via dit formulier insturen. Wie weet vindt u uw verhaal terug op deze pagina!