Dijkhuis

Verhalen

Wat anderen over ons zeggen

 

Wonen, werken, leren en werken als vrijwilliger: het gebeurt allemaal dagelijks in ‘t Dijkhuis, En dat levert mooie ervaringen en verhalen op. Onze cliënten, medewerkers, stagiairs en vrijwilligers vertellen graag hun verhaal over ’t Dijkhuis. Laat u verrassen!

 

 

Stichting Woon-, Zorg-,
En Dienstencentrum ’t Dijkhuis
Gorsselseweg 2
7437BE Bathmen

0570 541 644
info@hetdijkhuis.nl

Vrijwilligers

  • Mirjam Schreuders

    Blog Nathalie Steffens: Mijn derde keer ’t Dijkhuis- handcrème en handmassage


    Voordat ik dinsdagavond naar m’n vrijwilligerswerk bij ‘t Dijkhuis ging, kreeg ik een idee. Ik zou crème mee kunnen nemen om de handen van de bewoners in te smeren en te masseren. Via de app vroeg ik aan verzorgende Alma of ik dit okay was.
    Ja, dat was prima, ze vond het een goed idee. Dus zo ging ik, gewapend met de juiste handcrème, op pad. Een potje naturelle crème, niet te vet, niet te geurig, zonder ellende erin. Vol goede moed stapte ik ‘t Dijkhuis binnen, waar ik wederom warm welkom werd geheten.

    Ik ging bij een vrouw zitten, die in het rustige gedeelte van de woonkamer zat.
    Ze stak direct van wal. Er was de hele tijd een man op haar kamer. Ze kende de man niet. Als ze het tegen de verzorgende zei, stuurden zij hem weer weg voor haar. Maar ze werd er zo moe van, elke keer die man op haar kamer.

    Ze wilde verhuizen. Gelukkig zou haar zoon haar hier weghalen, want dit was niet vol te houden. Elke keer die man op haar kamer. Eerst was er ook al eentje, maar die was overleden. Die zag ze gelukkig niet meer.
    Toen ik door had dat dit de gedachtegang was van de vrouw en niet ‘onze realiteit’, wilde ik haar afleiden van haar verhaal dat continue in een kringetje bleef doorgaan.

    Ja natuurlijk, dit was Het Moment om de crème in te zetten. Ik vroeg de vrouw of ze het fijn zou vinden als ik haar handen even in zou smeren, ze zacht zou masseren. Haar ogen werden groot en ze zei: “Nee hoor, daar krijg ik vette handen van, daar heb ik geen zin in.”

    Ik schoot in de lach. Kom ik aan met mijn goede gedrag.

    Vervolgens kwam een van de verzorgende dames gebakjes rondbrengen. De directrice bleek de dag ervoor jarig te zijn geweest en trakteerde iedereen. Het was zo mooi om te zien, iedereen zat werkelijk te smullen. De herhalende gedachtes leken even stopgezet te zijn. Heerlijk, gewoon genieten van de gebakjes.

    Toen de bordjes leeg waren, vroeg ik de volgende dame vroeg of zij het fijn zou vinden als ik haar handen in zou smeren, kreeg ik weer een duidelijk nee. De dame erop: precies hetzelfde. Haha, wat had ik dit anders ingeschat.

    Ik waagde nog een laatste poging… en whoila, ja, deze dame wilde dat graag! En zo zaten we schuin tegenover elkaar, handen in elkaar gevouwen. Ze genoot ervan. Ging op een gegeven moment meer mijn handen masseren. Ze was duidelijk helemaal op haar gemak. Bijzonder en ook intens om op deze manier contact met elkaar te hebben.

    Hierna wilden nog wel drie dames hun handen ingesmeerd hebben. Een enorm verschil hoe de dames het ervaarden. Sommigen handen bleven gespannen, een andere dame vroeg zich continue af of het nu al werkte, of ik al verschil merkte, nog een andere bewoonster vond het na een halve minuut aan 1 hand meer dan genoeg.

    Echt elke avond vrijwilligerswerk is een ware gebeurtenis. Het geeft mij een rijk en dankbaar gevoel, door de reacties van zowel de bewoners als de verzorgenden.

    .Wat een unieke mensen.
    Prachtig.

    Nathalie Steffens

    Door dit stukje hoop ik dat er meer mensen benieuwd worden naar of enthousiast raken over het doen van vrijwilligerswerk bij ‘t Dijkhuis. Ze kunnen je tijd en aanwezigheid goed gebruiken. Voor informatie over vrijwilligerswerk bij ‘ t Dijkhuis, neem contact op via info@hetdijkhuis.nl

     

     

    Lees meer
  • Mirjam Schreuders

    Blog Nathalie Steffens: Mijn tweede keer ’t Dijkhuis – De braintrainer

    De eerste keer vrijwilligerswerk bij ’t Dijkhuis was al weer een tijd geleden.
    Niet omdat ik geen zin of tijd had, maar omdat ik flink verkouden was geweest. Nu was dat voor mij eerst geen doorslaggevende reden om niet te gaan, maar wel toen ik helder had dat dit voor de bewoners echt kwalijk kon zijn. Dus na helemaal uitgesnotterd te zijn, stapte ik gisteravond weer enthousiast de afdeling op, waar de bewoners wonen met dementie.

    Vanavond was de huiskamer gevuld met dames die in een halve kring lekker naar de tv aan het kijken waren. Er werd een optreden getoond van een Duitse zangeres. De muziek klonk mooi. Een van de lieve verzorgenden (van mij mogen we ze ook heldinnen noemen) zat er even bij en kletste gezellig met de bewoners. Het tafereel deed mij huiselijk en warm aan. Ik vroeg de verzorgende of ze iets speciaals voor mij in gedachten had of dat ik gewoon mijn eigen gang kon gaan. Het was allemaal prima zei ze, ik mocht zelf kiezen.

    Ik koos er voor om bij een dame aan de eettafel te gaan zitten, wat afzijdig van de anderen. Ik weet niet of ik de juiste woorden kies, maar zij kwam op mij over alsof ze in de war was, een beetje verdrietig. Ze vertoonde een soort riedel van onrustig naar voren hangen, weer achteruit leunen, enkele tranen laten en het uitspreken van een paar zinnen. Toen ik haar vroeg of ik bij haar mocht zitten, leek ze even uit haar riedeltje te komen. Ze keek mij aan en vond het prima. Eerlijk gezegd dacht ik onbescheiden: ‘Zo, dát gaat goed, nu leid ik mevrouw lekker af van haar onrust.’  Maar helaas… met haar hand in mijn handen, bleef ze het riedeltje herhalen. Wat een onrust voelde ik van haar. Ik probeerde haar te begrijpen, maar toen me dat niet lukte, probeerde ik haar nog iets meer af te leiden. Ik vroeg haar wat meer persoonlijke dingen van vroeger. En jawel, er was af en toe wat langer helder contact tussen ons. Toen ik haar vroeg hoe oud zij dacht dat ik was, antwoordde zij: 70 jaar. Meestal word ik jonger dan mijn eigen leeftijd (44 jaar) geschat, maar dit zorgde voor een grappig moment tussen ons. Na een poos gezeten, gekletst en geriedeld te hebben, was mevrouw er klaar mee. Ze wilde naar bed.

    Dus voegde ik mij in de kring met televisiedames. Kwam naast een dame te zitten die dat wel gezellig vond. Ze praatte honderduit tegen mij. Af en toe ook in dialect. Nu gaat mij het steeds beter af om het te verstaan, maar een voorwaarde blijkt wel dat ik dan de verhaallijn weet. En dat was bij dit gesprek vaak niet het geval. Toen de lieve verzorgende mij tussendoor een paar vragen stelde over waar ik vandaan kwam, kwam mijn buurvrouw direct tussen beiden. Ik moest wel blijven opletten, vond zij.

    Nadat ik een rondje drinken mocht verzorgen, kwam de andere lieve verzorgende met het voorstel om de Braintrainer te doen: een mobiele computer met een scala aan spellen, waarmee je je hersenen traint. Echt een heel mooi apparaat. Samen met een enthousiaste dame nam ik plaats achter het scherm. We gingen samen spreekwoorden en gezegdes aanvullen. Ze ging als een tierelier. Het bijzondere vond ik dan ook om te merken dat het korte-termijn-geheugen van mevrouw een stuk minder krachtig was. Gezegdes die we namelijk niet goed aanvulden, werden door het spel zelf verbeterd. Als hetzelfde gezegde dan twee zinnen later wederom werd gevraagd, was het opnieuw alsof zij deze voor het eerst zag. We hebben met plezier samen gecomputerd, met tussendoor tijd voor een praatje. Mevrouw dankte mij hartelijk en uitvoerig. Zo lief. Ik heb weer genoten.

    Hoe mooi kan het zijn dat je met twee uurtjes zoveel mensen blij maakt.
    Verschillende bewoners, een aantal verzorgenden en mijzelf.
    Ik vind het prachtig om te doen.
    Over twee weken weer.

    Nathalie Steffens

     

    Lees meer

insturen

deel uw verhaal

Wij vinden uw mening belangrijk en waarderen het dan ook als u uw verhaal wilt delen met ons. Hebt u een verhaal dat betrekking heeft op ‘t Dijkhuis? Deel dit dan met ons. U kunt het verhaal via dit formulier insturen. Wie weet vindt u uw verhaal terug op deze pagina!