Dijkhuis

Verhalen

Wat anderen over ons zeggen

 

Wonen, werken, leren en werken als vrijwilliger: het gebeurt allemaal dagelijks in ‘t Dijkhuis, En dat levert mooie ervaringen en verhalen op. Onze cliënten, medewerkers, stagiairs en vrijwilligers vertellen graag hun verhaal over ’t Dijkhuis. Laat u verrassen!

 

 

Stichting Woon-, Zorg-,
En Dienstencentrum ’t Dijkhuis
Gorsselseweg 2
7437BE Bathmen

0570 541 644
info@hetdijkhuis.nl

Vrijwilligers

  • Mirjam Schreuders

    “Ik wil naar huis.”


    Nieuwe blog van Nathalie Steffens

    Deze zin vind ik tot nu toe één van de lastigste zinnen die de bewoners uitspreken.

    Niet de tekst op zich, maar door de emoties die erbij horen. Elke keer als een bewoner aangeeft naar huis te willen, volgt daarop steevast een uiting van hun emotie. Boos, verdrietig, in de war. Om vervolgens hun wens te herhalen. “Ik wil naar huis.” En ja, wat is nu handig om hierop te antwoorden? Om je nog maar eens af te vragen voor wie het handig moet zijn.

    Zelf kijk ik af en toe af bij de verzorgenden, hoe zij reageren. Bij de ene bewoner lijkt afleiding beter aan te slaan, bij de andere bewoner geeft het soms rust om te zeggen dat zij nu hier woont, dat het dus goed uitkomt dat zij al thuis is.

    Vandaag maak ik kennis met een nieuwe mannelijke bewoner. Als ik mij voorstel vraagt hij nog een keer wat mijn naam is. En merkt daarna op dat hij mij nog niet eerder heeft gezien. Meneer zit lekker aan een borrel en lijkt het prima naar zijn zin te hebben. Maar na een poos ontstaat er opeens onrust bij hem. Hij wil zijn stoel naar achter schuiven en opstaan. Maar dit lukt hem niet. Zijn frustratie groeit en groeit. Hij wil naar huis.

    Als ik bang ben dat hij valt, kniel ik naast hem en pak voorzichtig zijn hand vast. Zijn huid voelt zo zacht. Ik streel hem over zijn rug en voel dat hij meer rust in zich krijgt. Hij legt zijn hoofd tegen mij aan, streelt mijn handen en geeft een kus. De rust is even wedergekeerd.

    Een van de vele momenten die mij ontroeren van de bewoners van het liefdevolle Dijkhuis.

    Als zijn dochter vervolgens bij hem langs komt, zitten we nog steeds knus bij elkaar. Zijn dochter vraagt ook nog een keer extra naar mijn naam. Zo vader, zo dochter, of niet? Mevrouw en ik wisselen van plek. Als ik aan de andere kant van de tafel zit, zie ik hen samen zitten. Vader en dochter. Het verschil tussen hoe hun relatie vroeger was en hoe het nu is, zal groot zijn, heel groot. Maar één ding blijft hetzelfde, voor altijd vader en dochter.

    Een prachtig gegeven.

     

    Lees meer
  • Mirjam Schreuders

    Een warme glimlach verstaat iedereen

    Buongiorno. M’n lief en ik stappen het vliegtuig uit. Italië, hier zijn we nog niet eerder samen op vakantie geweest. De afgelopen jaren kozen we vaak voor de Canarische Eilanden. Mieke is namelijk jaren ziek geweest. Actievere vakanties zaten er hierdoor lange tijd niet in. Maar dit keer gaan we toeren door het prachtige Toscane. Alleen voor de eerste avond hebben we alvast een B&B geboekt. Het hoeft natuurlijk niet in één keer avontuurlijk 😉

    Als we hebben uitgevogeld hoe we bij het autoverhuurbedrijf aankomen, zijn we een half uur verder. Een pendelbus zal ons er naar toe brengen. Als we echter zien hoeveel mensen en koffers er in het kleine busje willen, kiezen we ervoor om op de volgende bus te wachten. We hebben tenslotte vakantie en dus alles tijd.

    Toch bijzonder om zo weinig te begrijpen van een taal die iedereen hier spreekt. De tekst op de borden niet te kunnen lezen. Terwijl Italië toch dichtbij huis is. Nog geen twee uurtjes vliegen.

    Op de juiste plek aangekomen, zien we een stuk of 25 autoverhuurbedrijfjes. Europcar, Sixt, Hertz, noem maar op. Maar diegene die wij nodig hebben, is werkelijk nergens te vinden. Poeh, we raken het overzicht kwijt. Als we het ergens vragen, geeft de man aan dat die naam niet bestaat. Ach jeetje, zullen we bij een malafide bedrijf hebben gehuurd? We weten niet waar we naar toe moeten. We slepen de koffers van links naar rechts en spitten de reisbescheiden door. Wat verwarrend dit. Eindelijk vinden we het juiste kraampje met een iets andere naam.

    Alle formulieren worden ingevuld, uitleg gegeven, sleutel opgezocht. Zo, we zijn bijna zo ver en kunnen gaan. Ondertussen merken we hoe moe we zijn geworden. Het ziekzijn, het harde werken, het reizen, het kunnen ontspannen, het opdoen van nieuwe indrukken, alles bij elkaar.

    Als we de laatste stap met mevrouw Autoverhuur willen nemen, gaat er iets mis. Het nummer van de boeking komt niet overeen met het nummer op de creditcard. Mevrouw Autoverhuur is onvermurwbaar, het gaat niet en het kan niet. Ze leeft niet mee en wordt geïrriteerd van het gedoe. De rijen achter ons worden langer en langer.

    Om een héél lang verhaal kort te maken: we hebben vier uur lang gebeld, overlegd, creatief nagedacht, doorgezet, diep adem gehaald, en alles weer opnieuw. Dit alles aan een balie in Italië waar we de taal niet machtig zijn, wat verwarrend werkt, zowel voor de ander als voor ons. Het Engels dat voor mevrouw Autoverhuur niet makkelijk is.

    En dan opeens vraag ik haar of ze nog wel van ons houdt. Haar gezicht barst open en ze lacht naar ons. Het eerste warme contact dat er is. Ik merk hoe blij ik daarmee ben, eindelijk een warme glimlach. Eindelijk het gevoel dat we als mens gezien worden en niet als nummer.

    ’s Avonds zitten m’n lief en ik bij te komen van alle indrukken. Opeens valt er bij mij een kwartje…Ik voel zo’n duidelijke overeenkomst met de belevingswereld van meerdere bewoners van ’t Dijkhuis.

    Wat als je je in een vreemde omgeving bevindt, die je niet herkent? De woorden die gesproken worden, niet altijd begrijpt? Je moe bent van de ‘reis’ die je hebt afgelegd? En dan de warme glimlach van een  vrijwilliger die er met liefde voor jou is.

    Onbetaalbaar!

    Nathalie Steffens

     

    Ps: heb jij nog een glimlach op voorraad? Info@hetdijkhuis.nl t.a.v Jackie van Beek

    Lees meer

insturen

deel uw verhaal

Wij vinden uw mening belangrijk en waarderen het dan ook als u uw verhaal wilt delen met ons. Hebt u een verhaal dat betrekking heeft op ‘t Dijkhuis? Deel dit dan met ons. U kunt het verhaal via dit formulier insturen. Wie weet vindt u uw verhaal terug op deze pagina!