Dijkhuis

Verhalen

Wat anderen over ons zeggen

 

Wonen, werken, leren en werken als vrijwilliger: het gebeurt allemaal dagelijks in ‘t Dijkhuis, En dat levert mooie ervaringen en verhalen op. Onze cliënten, medewerkers, stagiairs en vrijwilligers vertellen graag hun verhaal over ’t Dijkhuis. Laat u verrassen!

 

 

Stichting Woon-, Zorg-,
En Dienstencentrum ’t Dijkhuis
Gorsselseweg 2
7437BE Bathmen

0570 541 644
info@hetdijkhuis.nl

Vrijwilligers

  • Mirjam Schreuders

    Nieuwe blog Nathalie Steffens: Psalmverzen

    “Ik heb een vraag aan jou. Ben je bekend met psalmverzen?” Verbaasd kijk ik haar aan en zeg dat ik in een ver verleden wel katholiek ben opgevoed, maar niet precies weet wat psalmverzen zijn.

    Ze licht toe dat mevrouw Kloosterboer vandaag in de woonkamer ligt, in haar eigen bed.
    De laatste tijd laat de gezondheid mevrouw namelijk steeds meer in de steek.

    De verzorgende zegt dat mevrouw het fijn vindt als iemand haar deze verzen voorleest. Of toe zingt.

    Ik pak deze kans graag met beide handen aan en zeg dat ik de psalmverzen wel opzoek op mijn telefoon.
    Om zo meteen tijd samen door te kunnen brengen, op een intieme manier, geeft me een warm gevoel.

    Als ik de hoek omloop, zie ik haar liggen. Een kleine vrouw in een groot bed. Glimlachend kijkt ze om zich heen.

    Heldere ogen. Ze ziet er goed uit. In tegenstelling tot vorige week.
    Een wensgedachte vliegt voorbij; zou ze dan toch weer aan het opknappen zijn?

    Nadat we een poosje op onze eigen manier gekletst hebben, pak ik mijn telefoon erbij.
    Google helpt ons aan de verzen.
    Even schrik ik: dit ken ik niet, het taalgebruik is niet van deze tijd, welk vers is nu gepast, welke melodie hoort hierbij?
    Een ding is zeker: zingen wordt hem niet. Ik word al ongemakkelijk bij het idee.

    Ik gooi de rest van m’n twijfels over boord en vertrouw op de intentie.
    Vol overgave lees ik het eerst vers aan mevrouw voor.

    Het slaat aan. Mevrouw reageert met ooo’s, jaaa’s en korte zinnen.

    Als ik mijn hand zacht op haar dekbed leg, pakt ze mij vast en laat zo haar handen liggen. De onderwerpen van de verzen lopen uiteen van God, naar berusting, van leven, naar de dood.

    Heel voorzichtig praten we samen een klein beetje over de dood. Praten, op haar eigen wijze. Waar ik zo goed mogelijk bij probeer aan te sluiten, haar probeer te begrijpen, waar ik soms niet weet waarover het gaat, waar ik waarschijnlijk de plank vaak missla. Maar bovenal, waar we samen mooie momenten beleven.

    Opeens horen we een man en een vrouw, achter ons. Ze komen overduidelijk voor mevrouw. Het is familie, haar zoon en schoondochter.
    Snel maak ik plaats voor hen aan het bed.

    Van een afstand kijk ik nog even naar hen. Een liefdevol plaatje.
    Haar zoon hangt half over haar bed, lekker dicht naar haar toe.

    Ze zijn alle drie zo blij elkaar te zien. Daar kan geen psalmvers tegen op.

    Nathalie Steffens
    (ik doe vrijwilligerswerk bij ’t Dijkhuis, op de plek waar mensen met dementie wonen)

    Lees meer
  • Mirjam Schreuders

    Nieuwe blog Nathalie Steffens: ’t Koetje

    Vandaag staat er een bijzonder uitstapje op het programma.
    We gaan op bezoek bij ’t Koetje in Bathmen.
    ’t Koetje is een kinderopvang op de boerderij.

    Iedereen een jas aan? Rollators mee? Rolstoelen aanwezig? Klaar om te gaan? Ja, we kunnen.
    Ons uitje gaat direct al van start. Al slenterend door de gangen van ’t Dijkhuis, kijken de bewoners hun ogen uit.  Prachtige schilderijen aan de muur, groetende verzorgenden, zwaaiende bewoners van beneden, ramen met ander uitzicht. Er is overal wel wat te zien. En zo komen we dik tien minuten later in de ontvangsthal aan.

    De chauffeur van de bus helpt de mensen met een rolstoel stuk voor stuk de bus in. Zorgvuldig maakt hij de rolstoelen goed vast, handelt rustig en maakt gezellige praatjes met de bewoners.

    Ondertussen helpen de verzorgende en ik de lopende bewoners om de bus in te komen. Wat zijn de treden dan opeens hoog. Zouden er ook tussentreden bestaan? De bewoners laten zich niet kennen en klimmen de bus in.

    Als alles en iedereen in de gordels zit, gaan we op weg. De bus is volgeladen. De chauffeur, vier bewoners, twee rolstoelen, een rollator, een verzorgende en nog een vrijwilliger.
    Het rijden door de buurt maakt genoeg los bij de bewoners.
    Er wordt in het rond gekeken, gelachen, gesproken over de omgeving en ook … geslapen. Meneer Williams is in de ochtend vaak moe.

    Na een korte, maar zeer geslaagde rit draaien we het erf van ’t Koetje op.
    De verzorgende ziet het al snel, ze wijst ons op een prachtig plaatje.
    1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 …. kleine schattige neusjes. Allemaal aandoenlijk tegen het raam aan geplakt..
    De peuters staan op een kluitje door de ruiten van de deur te kijken wie er vandaag bij hen op bezoek komen. Ze staan de bewoners vol verwachting op te wachten.
    De gezichten van zowel de bewoners als van de kinderen stralen.

    Als de bewoners uiteindelijk binnen bij de peuters zijn, ontstaat er een mooi tafereel. De kinderen en bewoners kijken elkaar eerst lang aan. Er wordt niks gezegd. Gewoon oogcontact, dat er ontspannen uit ziet.

    De enthousiaste leidsters begeleiden een aantal kringspelletjes met de peuters. De bewoners genieten van deze live-voorstelling. Er wordt gezongen, gekeken, gewezen, gelachen en genoten.

    En dan komt er een jongetje bij mevrouw Overduin staan. Hij vertelt haar uitgebreid over zijn armbandje, dat zulke mooie kleuren heeft, waar ook het telefoonnummer van zijn moeder op staat. Mevrouw Overduin luistert, reageert, wordt actief en leeft op. De verzorgende legt uit dat dit jongetje het altijd zó fijn vindt als de bewoners er zijn. Hij zoekt hen graag op en zorgt voor de meeste interactie tussen jong en oud.

    “Kwaak! kwaak! kwaak!” Luid kwakend maakt een jongen ondertussen kikkersprongen voor alle bewoners langs.
    Iedereen kijkt z’n ogen uit. Behalve meneer Williams, hij heeft zijn ogen weer even dicht.

    Als afsluiting gaan we met z’n allen richting de stal.
    Nadat de kinderen hun overal en laarzen aan hebben getrokken, nemen we de bewoners ook mee naar de koeien. We ruiken het voer, horen de koeien, voelen de wind, zien de kinderen allemaal met bezems in de weer om het voer dichter naar de koeien te vegen.

    Meneer Williams is opeens wakkerder dan ooit. De koeien vindt hij prachtig om te zien, net als de heen- en weer rennende kinderen. Overal om ons heen gebeurt wel wat.

    Ook mevrouw Overduin neemt zelf steeds meer initiatief. Ze meldt de leidster dat een meisje een snotneus heeft. Ze reageert troostend op het huilen van een verdrietig jongetje. Ze praat tegen langslopende kinderen. Wat een verschil. Mevrouw kan thuis in ’t Dijkhuis soms verdrietig zijn. Daar is nu niks van terug te zien.

    Na afloop van het aangename bezoek zwaaien de kinderen ons liefdevol uit.
    De bewoners zijn ondertussen moe geworden. De kinderen daarentegen zijn energiek en spelen door in de stal.

    Gelukkig komen de kinderen volgende week weer naar ’t Dijkhuis toe.
    Dan kunnen er nog meer bewoners van en met hen genieten.

    Jong en oud, ’t Koetje en ’t Dijkhuis, wat een prachtige combinatie.

    Lees meer

insturen

deel uw verhaal

Wij vinden uw mening belangrijk en waarderen het dan ook als u uw verhaal wilt delen met ons. Hebt u een verhaal dat betrekking heeft op ‘t Dijkhuis? Deel dit dan met ons. U kunt het verhaal via dit formulier insturen. Wie weet vindt u uw verhaal terug op deze pagina!