Dijkhuis

Verhalen

Wat anderen over ons zeggen

 

Wonen, werken, leren en werken als vrijwilliger: het gebeurt allemaal dagelijks in ‘t Dijkhuis, En dat levert mooie ervaringen en verhalen op. Onze cliënten, medewerkers, stagiairs en vrijwilligers vertellen graag hun verhaal over ’t Dijkhuis. Laat u verrassen!

 

 

Stichting Woon-, Zorg-,
En Dienstencentrum ’t Dijkhuis
Gorsselseweg 2
7437BE Bathmen

0570 541 644
info@hetdijkhuis.nl

Vrijwilligers

  • Mirjam Schreuders

    Nieuwe blog Nathalie Steffens: Het Mannenkoor

    De twee verzorgenden van vanavond zitten samen met een aantal bewoners in de woonkamer.
    Er wordt gelachen, gesproken over vroeger, herinneringen opgehaald, bijnamen verteld, kortom de sfeer is opperbest.
    Het leuke van dit soort momenten vind ik ook dat de verzorgenden tijd hebben om extra informatie met mij te delen. Zo vertellen ze dat de gemiddelde leeftijd van de bewoners hier best hoog is. 96 jaar, 89, jaar, 95 jaar, en de jongste van het stel 85 jaar die vorige week nog een mooi verjaardagsfeest heeft gevierd.

    Er zit een macht aan levenservaring om de tafel. Bijzonder. Het roept bij mij automatisch een gevoel van respect op. En als ik mijn ongeloof uit over de hoge leeftijden, wordt er enthousiast op gereageerd. Ik zie trotse en genietende blikken. Ja, ja… dat hebben ze hem toch maar mooi geflikt !
    Na het gezamenlijke moment is de tijd aangebroken voor wat individuele aandacht.
    Ik vraag een bewoonster of ze met mij mee op stap wil. Ze heeft er gelukkig wel oren naar. We besluiten om nog even van het mooie weer te genieten en kiezen voor een wandeling. De verzorgende helpt mevrouw in een rolstoel en in haar jas. Vervolgens lopen we naar de lift.

    Een medebewoonster blijkt met ons mee te lopen. Prima, gezellig met z’n drieën de gang door. Maar bij de lift aangekomen wil deze dame ook mee de lift in. Ik leg haar zo duidelijk mogelijk uit dat dit nu niet kan. Tijdens mijn uitleg voel ik me er al een beetje rot onder worden, ik voel de bui al hangen. Het voelt alsof ik mevrouw er niet bij wil hebben, alsof ik haar buitensluit. Mevrouw is het er dan ook totaal niet mee eens. Ze staat niet open voor mijn uitleg, maar wordt geïrriteerd, ze wil mee. Als ik de liftdeur enigszins blokkeer, geef ik aan dat we straks terugkomen en dat we dan nog samen kunnen wandelen. Haar reactie is even eerlijk als pinnig : “Ja, maar dan ben ik er niet meer.”  Boos schuifelt ze weg. Ongemakkelijk schuifel ik de lift in.

    Buiten aangekomen, merken mevrouw en ik dat het flink is gaan waaien. Gelukkig zit er een muts in het net achter de rolstoel. Met jas aan, sjaal om, muts op en handen in haar zakken heeft mevrouw het toch wel lekker behaaglijk.
    Ik rijd mevrouw voorzichtig over de stoepen. Als vrijwilliger voel ik het best als een hele verantwoording om zo met elkaar op stap te gaan. We kletsen over dingen die we tegenkomen onderweg. Ik krijg het idee dat mevrouw het fijn vindt om wat andere indrukken op te doen. Als we langs het terras van restaurant Boode zijn gewandeld, kijk ik links naar boven. Oef… wat een donkere lucht daar in de verte! Er komt regen aan en niet zo’n kleine bui ook. Ik moet er voor zorgen dat we zo snel mogelijk weer binnen zijn, maar dan zonder haar de indruk te geven dat het haastwerk wordt. Met of zonder pitstop droog zien te blijven.

    Gelukkig komen we net op tijd weer ’t Dijkhuis binnen wandelen. Droog en wel. Vervolgens zit mevrouw met een lekkere warme chocomelk te genieten van alles om haar heen. Vanavond blijkt ook het mannenkoor te gaan repeteren. We zien de mannen stuk voor stuk binnendruppelen. Als er opeens een man achter ons langs loopt, zegt mevrouw: “Zo, die scharrelt er ook maar mooi even langs”. Heerlijk toch, dit soort uitdrukkingen. Mevrouw en ik besluiten bij vier andere mensen te gaan zitten om naar het koor te kunnen luisteren.
    En dan… dan is het alleen nog maar genieten. Mevrouw zit aandachtig te luisteren en met wakkere ogen te kijken. De ruimte wordt gevuld met warme mannenstemmen, mooie live accordeonmuziek en dat alles onder regie van een goede dirigent. Prachtig.
    Mevrouw en ik kijken elkaar aan en zeggen: “Wat is het leven mooi, hè?”

    Nathalie Steffens
    (ik doe vrijwilligerswerk bij ’t Dijkhuis, op de plek waar mensen met dementie wonen)
    (de foto is met toestemming van de familie geplaatst)

     

    Lees meer
  • Mirjam Schreuders

    Blog Nathalie Steffens: Huilend aan tafel


    We zitten met z’n drieën aan tafel.
    De dames zitten tegenover elkaar.

    Mevrouw Welling heeft het niet naar haar zin. Ze heeft haar ogen gesloten. Ze huilt.
    Ook herhaalt zij dezelfde uitspraken, direct na elkaar. “Ik kan niks meer” is één van de zinnen die ze voortdurend uitspreekt. De andere teksten kan ik niet verstaan.

    Ik heb net een tijd bij haar gezeten, met haar proberen te praten, haar proberen wat af te leiden, haar proberen te begrijpen.
    Maar helaas, het lukte mij niet. Jammer, maar waar.
    Als ik de verzorgende om raad vraag, geeft zij aan dat mevrouw Welling te moe is. Dat ze zo meteen eerst haar stoomkapje met medicijn nog om krijgt, om daarna naar bed te kunnen.

    Aan de andere kant van dezelfde tafel, zit mevrouw Kerkmeester. Samen bekijken we een boek. Een boek met teksten over en foto’s van het Koninklijk Huis. Mevrouw geniet met volle teugen. De mooiste foto’s vindt zij waar de mensen lachend opstaan, met daarbij een aantal kinderen. Daar kan ze lang naar kijken.

    Als mevrouw Kerkmeester de volgende bladzijde omslaat, ziet ze Koningin Maxima met een hoed met veren op.
    Doordat de hoed dezelfde kleuren heeft als haar kapsel, is het moeilijk van elkaar te onderscheiden.

    Mevrouw Kerkmeester bekijkt de foto van dichtbij, bestudeert de foto en zegt: “Wat is er met haar haar?!” Ze barst vervolgens in lachen uit. Ze moet zo enorm lachen, dat de tranen over haar wangen rollen. Ze blijft maar naar de foto kijken, naar mij, naar de foto… ze lijkt het niet te kunnen bevatten. “Ja, het lijkt wel ontploft”; herhaalt ze. En blijft lachen.

    Drie vrouwen, één tafel, meerdere tranen.

    Nathalie Steffens

    (ik doe vrijwilligerswerk bij ’t Dijkhuis, op de plek waar mensen met dementie wonen)

    Lees meer

insturen

deel uw verhaal

Wij vinden uw mening belangrijk en waarderen het dan ook als u uw verhaal wilt delen met ons. Hebt u een verhaal dat betrekking heeft op ‘t Dijkhuis? Deel dit dan met ons. U kunt het verhaal via dit formulier insturen. Wie weet vindt u uw verhaal terug op deze pagina!