Dijkhuis

Verhalen

Wat anderen over ons zeggen

 

Wonen, werken, leren en werken als vrijwilliger: het gebeurt allemaal dagelijks in ‘t Dijkhuis, En dat levert mooie ervaringen en verhalen op. Onze cliënten, medewerkers, stagiairs en vrijwilligers vertellen graag hun verhaal over ’t Dijkhuis. Laat u verrassen!

 

 

Stichting Woon-, Zorg-,
En Dienstencentrum ’t Dijkhuis
Gorsselseweg 2
7437BE Bathmen

0570 541 644
info@hetdijkhuis.nl

Vrijwilligers

  • Mirjam Schreuders

    Terug op de boerderij

    De liftdeuren gaan open. Mevrouw zit met haar rug naar mij toe. Mevrouw Suiker. Ze vindt het trouwens ook prima als ik Babs zeg.

    Ik vraag enthousiast: ‘Is hier mijn grote vriendin?’ Ik verwacht haar stralende lach en glinsterende ogen te zien. Niets is minder waar. Ze antwoordt: ‘Zeker niet! Niemand heeft hier nog een aardig woordje over! Niemand geeft mij nog een pluimpje. Het is allemaal niet wat het geweest is.’ Boos kijkt ze langs mij heen.

    Ik beloof zo bij haar terug te komen. Om bij te praten en wat tijd met elkaar door te brengen.

    Als ik naar de woonkamers loop, merk ik dat het druk aanvoelt. Een aantal bewoners loopt heen en weer, op de tv is een voetbalwedstrijd te zien, de zusters zijn geconcentreerd bezig. Ik kan mijn vinger er niet op leggen, maar het voelt anders vanavond.

    Nadat ik her en der een praatje heb gemaakt, zoek ik zoals beloofd mevrouw Suiker weer op. Makkelijker gezegd dan gedaan. Waar is ze naar toe gewandeld, al zittend in haar rolstoel?

    Tijdens mijn zoektocht kom ik m’n collega-vrijwilliger Marita, van de andere afdeling, tegen. Zonder dat ik er iets over heb gezegd, meldt zij dat het bij haar druk op de afdeling voelt. Bijzonder, zou er iets in de lucht hangen?

    Ondertussen komt ook mevrouw Suiker de hoek om. Ze is er klaar voor om met mij mee te gaan.

    Eindelijk de rust opzoeken. En gezellig samen iets drinken. Ze fleurt er al iets van op.

    Aan een van de stamtafels beneden begint mevrouw Suiker te praten. Allerlei onderwerpen passeren de revue. Ze vertelt over vroeger, dat ze toen zo hard gewerkt heeft. Op de boerderij was immers altijd werk te doen, je wist niet beter als kind. Ze snapt dat de zusters druk zijn. Haar kinderen mogen haar best tips geven, maar ze bepaalt zelf wat ze kiest. Dat ze graag af en toe even op zichzelf is. En telkens zegt mevrouw Suiker dat ze zo geweldig geniet van hier rustig zitten, dat ze alles zo goed kan bekijken.

    Het is alsof er meerdere verhaallijnen door elkaar heen lopen. Tegelijkertijd staat alles met elkaar in verbinding.

    Hier samen zitten met een kopje warme chocomelk, in de rust, individuele aandacht, ze knapt er van op. En ik ook.

    Als we verder praten over het leven op de boerderij, pak ik mijn telefoon erbij, waar de app Dementie en herinneringen op staat. Een handige app. Er staan onder meer geluidsfragmenten op, ook van dieren van de boerderij.

    Ik klik het eerste geluid aan. Mevrouw Suiker gaat rechtop zitten, haar ogen zijn opeens vol vuur – groot en helder. Stralend en wel zegt ze: ‘Een kip!! Ja, dat is de kip! Die hadden wij ook!’

    Wat een blijdschap.
    Even terug op de boerderij.

    Lees meer
  • Mirjam Schreuders

    Nieuwe blog Nathalie Steffens: Vragen staat vrij

    Ik heb het wel vaker. Ik stel een bewoner een vraag en probeer tegelijkertijd te voorkomen dat hij of zij zich hierdoor getest voelt. Er is al zoveel wat vergeten wordt, daar wil ik de nadruk niet op leggen.
    Maar doordat ik zo nadenk over het voorkomen van testen, maak ik het soms onbewust ingewikkelder.

    Zo ook weer vandaag. Ik ontmoet een dame die ik nog niet eerder gezien heb. Een bewoonster van ‘de buren’. Mevrouw heeft zin in een gesprek. Na een paar minuten praten, word ik nieuwsgierig naar haar leeftijd. En dan komt het… omdat ik haar niet het gevoel wil geven dat ik haar geheugen aan het testen ben, stel ik mijn vraag luchtig, maar op een aparte manier. “Weet u misschien nog hoe oud u bent?”
    Mevrouw kijkt mij aan, lacht hard en zegt: “Natuurlijk weet ik dat!”. Ik voel me onhandig. Die vraag had ik dus anders kunnen stellen.

    Als mevrouw wil vertellen hoe oud ze is, beseft ze zich opeens dat ze het niet meer weet. Ze is geen 22 jaar meer, ook geen 23, maar hoe oud dan wel? Ze schuift wat op haar stoel. Haar verwarring is zichtbaar.

    Als de verzorgende langs komt om koffie te brengen, stelt zij dezelfde vraag nogmaals, maar op een andere manier. “Weet u hoe jong u bent?”. Nee, bij die informatie komt mevrouw ook niet. “In welk jaar bent u geboren?”. Het blijft blanco bij mevrouw. Haar voorhoofd is gefronst, ze zoekt naar het juiste opbergvak met gewenste informatie.

    Gelukkig biedt de verzorgende hulp. Ze gaat wel even in het grote boek kijken, waar alle informatie in staat. Mevrouw en ik halen opgelucht adem. Komt het toch nog goed.

    Als de verzorgende binnen twee minuten bij ons terug komt, vraagt ze nogmaals opgewekt of mevrouw weet van welk jaar ze is.
    En wat denk je? Plotsklaps noemt mevrouw haar volledige geboortedatum op! Met een hele brede lach op haar gezicht.

    Ik sta versteld…

    Mooi om deze interactie tussen verzorgende en mevrouw mee te maken.
    Ik neem me voor om volgende keer zelf wat meer ontspannen met m’n vragen om te gaan.

    Vragen staat vrij, toch?

    ..

    Nathalie Steffens
    (ik doe vrijwilligerswerk bij ’t Dijkhuis, op de plek waar mensen met dementie wonen)

    Lees meer

insturen

deel uw verhaal

Wij vinden uw mening belangrijk en waarderen het dan ook als u uw verhaal wilt delen met ons. Hebt u een verhaal dat betrekking heeft op ‘t Dijkhuis? Deel dit dan met ons. U kunt het verhaal via dit formulier insturen. Wie weet vindt u uw verhaal terug op deze pagina!