Dijkhuis

Verhalen

Wat anderen over ons zeggen

 

Wonen, werken, leren en werken als vrijwilliger: het gebeurt allemaal dagelijks in ‘t Dijkhuis, En dat levert mooie ervaringen en verhalen op. Onze cliënten, medewerkers, stagiairs en vrijwilligers vertellen graag hun verhaal over ’t Dijkhuis. Laat u verrassen!

 

 

Stichting Woon-, Zorg-,
En Dienstencentrum ’t Dijkhuis
Gorsselseweg 2
7437BE Bathmen

0570 541 644
info@hetdijkhuis.nl

Vrijwilligers

  • Mirjam Schreuders

    Blog Nathalie Steffens: De belevenissen breiden zich uit

    “Mevrouw, wat voor een geluid maakt dit dier?” Mevrouw imiteert een koe en lacht vervolgens hartelijk. Enkele bewoners vallen haar bij. Alsof ​ik een gezellige stal binnen loop.​

    Vanavond staat de Belevenistafel in de huiskamer. Een prachtig groot interactief scherm, dat zowel rechtop als plat gedraaid kan worden.​ Op deze manier kunnen er meerdere bewoners tegelijk actief mee bezig zijn. Een heel mooi apparaat.

    Vanavond tikt een van de verzorgenden het scherm elke keer aan waarna er weer nieuwe mogelijkheden te zien zijn. En zo rollen we van de dierenplaten in de ​nostalgische ​muziek van vroeger.

    De verzorgenden werken weer hard verder. Ik heb de luxe dat ik kan blijven zitten. ​​De sfeer is opperbest vanavond. Ik dim de lichten om nog wat beter aan te sluiten bij het tijdstip van de avond. En tja, zo zit ik tussen de dames in gezellig muziek te luisteren, te zingen, te praten, te luisteren. Te genieten van de hele rustige sfeer.

    Iedereen lijkt zich goed te voelen. De dame die vaak rondes blijft lopen, blijft ontspannen naast mij zitten. De dame die vaak onrustig blijft vragen of ze al naar huis kan, praat gezellig en met humor tegen mij aan. De dame die vaak uit zichzelf vroeg op bed gaat liggen, blijft nu soezend en wel lekker zitten. Ik besluit dan ook de lege kopjes koffie vandaag niet naar de keuken te brengen, omdat ik liever wil ervaren of de bewoners de rust zo veel mogelijk kunnen ‘vasthouden’. Als ik op zou staan om andere dingen te gaan doen, ben ik bang dat ik de warme rust verstoor.

    Als ik ​vervolgens ​even achter mij kijk omdat ik iemand hoor binnen komen, zie ik dat er een bewoonster ​​van ​een ander ​deel van het huis flink in de weer is.​ Ik ken haar nog niet. Wel zie ik dat ze mijn rondslingerde jas gevonden ​heeft ​en ​druk bezig​ is​ mijn zakken grondig te doorzoeken. Als ik me bedenk dat mijn autosleutel nog in mijn zak zit, besluit ik toch maar in beweging te komen. Even mijn sleutel redden. Het sneeuwt buiten, de buurvrouw en haar dochter rijden met mij mee terug, dus ik kan mij niet veroorloven de sleutel tot diep in de nacht te moeten zoeken.

    Maar mevrouw heeft daar een heel ander idee over. Het is haar jas, ik moet eraf blijven. Nee, ze wil hem ook niet ruilen voor iets anders. ​Ze wordt zelfs wat bozig. Mevrouw legt mijn/haar jas over haar rollator en vertrekt. Aaai, hoe nu verder? Het zal toch niet zo zijn dat ik straks een verzorgende moet vragen om mijn jas terug te krijgen? ​Alsof ik bij de juf ga klikken.

    Ik besluit maar langzaam achter haar aan te sloffen. Zo volg ik haar een tijdje. Ondertussen nadenkend hoe ik dit ga regelen. Mevrouw kijkt een paar keer pittig achterom. Ik hoor haar bijna denken: ‘Wat moet zij toch van mij?’

    Als we ​de volgende bocht ​weer ​om zijn, zie ik mijn kansen opeens keren. Mevrouw wil namelijk ook een boekje aan haar verzameling toevoegen. ​Ze draait zich iets van haar rollator af, waardoor haar focus even niet meer op mijn jas​ ligt​. Ik bedenk me geen tel, gris mijn jas van de rollator en houd hem achter mijn rug. Ik geef het toe, dit​ verdient geen hoofdprijs​​. Maar mijn creativiteit qua oplossingen ​liet mij ronduit in de steek. Als ik weer terug ​loop​ naar de woonkamer, hoor ik mevrouw ​achter mij ​nog boos mompelen. Ik leg haar uit dat ik hem echt nodig h​eb en … v​i​nd helaas geen aansluiting.

    Teruggekomen in de woonkamer nestel ik me weer heerlijk tussen de dames, met mijn jas stevig achter mijn rug gepropt. Van binnen moet ik lachen. Als dit toch gefilmd zou zijn. Vrijwilligster stalkt bewoonster, in de gangen van ’t Dijkhuis.

    ​Nathalie Steffens
    (ik doe vrijwilligerswerk bij ’t Dijkhuis in Bathmen, op de plek waar mensen met dementie wonen)

    Lees meer
  • Mirjam Schreuders

    Blog Nathalie Steffens: De burgemeester

     


    Met zijn vieren kijken we verschrikt op. Wat een tumult opeens, wat een lawaai komt er uit de andere woonkamer. Het lijkt, met alle respect, op een ruzie tussen twee marktdames. Luide stemmen, met steeds meer volume, alsof ze tegen elkaar opbieden.
    Ik kijk mijn buurvrouwen aan. Zij kijken verbaasd en met grote ogen terug. Als ik aanstalten maak om te gaan kijken wat ik kan doen, zie ik dat een verzorgende mij al voor is. Uiteraard.

    Binnen de kortste tijd is het weer stil. De verzorgende komt met een vrouw in een rolstoel binnen. Ze wacht geduldig af waar ze neergezet wordt. Ik sta op, wenk haar naar mij toe, maak plaats aan de tafel en ontvang haar ‘overdreven’ enthousiast. Ik open mijn armen en zeg haar: “Aaah gelukkig, daar bent u, ik hoorde u al van verre aankomen. Ik miste u al.”

    Ze pakt mijn humor goed op en zegt: “Ja, ik had de bek te groot”. Ik moet lachen, wat een ondeugend gezicht trekt ze hierbij. Deze vrouw heeft het op dit moment zeer helder.

    Mijn insteek is om te helpen de rust weer terug te krijgen in de woonkamers. Mede daarom ontferm ik me over deze vrouw. Als ik om ons heen kijk, merk ik dat dit slechts deels gelukt is. Twee andere vrouwen zijn ondertussen opgestaan en hebben een andere plek opgezocht, waarschijnlijk omdat de overstap van bijna stilte aan tafel naar deze levendigheid te groot was. Gelukkig zorgen zij goed voor zichzelf.

    Als ik mijn aandacht weer puur op de vrouw in de rolstoel richt, is ze vrij ontspannen en rustig. Hierbij vertelt ze wel honderduit. De verhalen die zij mij vertelt gaan elke week in ieder geval over haar man en over de burgemeester. Ze vindt de burgemeester erg aardig, heeft het hart op de goede plaats. Ook heeft ze ooit een klein potje van de burgemeester gekregen, zo attent.

    Ik ga op in haar verhaal en raak steeds benieuwder naar hoe zij toch zo’n speciaal contact met de burgemeester heeft op kunnen bouwen. Is dat omdat haar man bij de politie zat? Is het omdat de burgemeester dichtbij haar woonde? Is het omdat ze ooit een lintje heeft gekregen? Of is de burgemeester een bekende van de familie? Ik zal het straks eens aan de verzorgende vragen, misschien dat zij het weet.

    Ondertussen heeft de vrouw de krant van ’t Dijkhuis te voorschijn gehaald, De Voordeur.
    Mevrouw vertelt dat haar foto er ook in staat. Samen bladeren we de krant door. Helaas kunnen we haar niet direct vinden.
    Als we opnieuw beginnen met zoeken (en ik me afvraag of ze echt in de krant staat of dat ze hierover in de war is), ziet ze zichzelf voorop de krant. Ja, zeg! Ik zie haar op de foto, buiten voor ’t Dijkhuis in ’t Zonnetje.
    Wat leuk.

    Vervolgens bladeren we weer door.
    Op een gegeven moment pakt ze de krant steviger vast, fleurt op en wijst resoluut de directrice Jackie van Beek aan. “Ja”: zegt ze, “daar heb je haar, de burgemeester!

    Lees meer

insturen

deel uw verhaal

Wij vinden uw mening belangrijk en waarderen het dan ook als u uw verhaal wilt delen met ons. Hebt u een verhaal dat betrekking heeft op ‘t Dijkhuis? Deel dit dan met ons. U kunt het verhaal via dit formulier insturen. Wie weet vindt u uw verhaal terug op deze pagina!