Dijkhuis

Blog

Wat anderen over ons zeggen

 

Wonen, werken, leren en werken als vrijwilliger: het gebeurt allemaal dagelijks in ‘t Dijkhuis, En dat levert mooie ervaringen en verhalen op. Onze cliënten, medewerkers, stagiairs en vrijwilligers vertellen graag hun verhaal over ’t Dijkhuis. Laat u verrassen!

 

 

Stichting Woon-, Zorg-,
En Dienstencentrum ’t Dijkhuis
Gorsselseweg 2
7437BE Bathmen

0570 541 644
info@hetdijkhuis.nl

Blog

  • Mirjam Schreuders

    Nieuwe blog Nathalie Steffens: Een eigen plek

    Mevrouw heeft het naar haar zin vandaag. Ze vindt het dan ook prima dat ik een stoel pak en bij haar kom zitten.  Ook vanavond zit mevrouw weer aan haar eigen tafel, aan het raam, in de stillere woonkamer. Het is een rustige plek. Een eigen plek met minder prikkels, maar wel met overzicht over de kamer en uitzicht op de daken van het dorp. Deze plek doet mevrouw goed.

    Op de tafel en in het raamkozijn staan haar eigen spullen. Een aantal creatieve werken die ze beneden bij de dagbesteding heeft gemaakt. Ze vertelt er uitgebreid en vol passie over. Haar ogen stralen als ze uitlegt dat ze het zij dit gemaakt heeft.  Mevrouw vertelt dat de dokter gezegd heeft dat ze nog ‘goed bij’ is. ‘En daarom blijf ik veel praten, want dan blijf ik goed bij.’ Ze houdt haar woord, ze praat aan één stuk door.

    Als ik mevrouw vraag of ze het ook nog leuk vindt om samen een spel te doel, antwoordt ze bevestigend. Ik ben positief verbaasd, mevrouw heeft het dit keer niet over dat ze naar bed wil, ze is nog vol energie. Ik loop naar mijn tas in de andere kamer om er een spel uit te pakken. Vertel de verzorgende glimlachend ons plan. En ook zij kijkt ook verrast op en geeft nog de tip mee dat mevrouw dol is op warme chocolade.

    Als mevrouw en ik naar beneden wandelen, praat zij vrolijk door. Ze wil weten of ik wel aan de zuster heb doorgegeven dat ik haar meegenomen heb. ‘Anders zijn ze mij kwijt.’ Bij de stamtafels aangekomen gaan we aan een tafel aan het eind zitten en praten over allerlei onderwerpen, die meerdere keren terug komen. Elke keer als mevrouw gedag wordt gezegd, glinsteren haar ogen. “Iedereen zegt mij hier gedag, iedereen kent mij hier.” Het belang van gezien worden wordt continue door haar bevestigd.

    Mevrouw en ik besluiten dat we geen spel gaan doen, maar een kaart gaan versieren. Met aandacht zet mevrouw vrolijke stippen op de door haar uitgezochte kaart. ‘Ja, ik vind het hier zoveel gezelliger. Hier zitten tenminste mensen bij elkaar, en ze praten met elkaar. Boven, dat heb je wel gezien, daar is niemand. De zusters zijn druk. Met de anderen daar kan ik niet praten. Die snappen het niet. Ik vind het boven maar niks, veel te stil. Ik mis de gezelligheid. Ik zou wel vaker de gezelligheid van de mensen willen.’

    Ik laat haar woorden op me inwerken. Uiteindelijk, na een hele fijne avond met elkaar, in de gezellige drukte van beneden, vertel ik de verzorgende hoe het vanavond ging. Zij luistert, kijkt met grote ogen en geeft aan voor de overdracht op te schrijven wat mevrouw heeft aangegeven. Wie weet is er iets in de wensen van mevrouw aan het veranderen?

    Ik ben benieuwd hoe en of het zich verder ontwikkelt.

    Nathalie Steffens
    (ik doe vrijwilligerswerk bij ’t Dijkhuis, op de plek waar mensen met dementie wonen)

    Lees meer
  • Mirjam Schreuders

    Nieuwe blog Nathalie Steffens: Creatieve avond

    Ik spreid de spullen zorgvuldig uit op tafel: een aantal ansichtkaarten, een paar velletjes met dierenstickers, wat gelukspoppetjes en een bak stiften. Zo ziet het er gezellig uit. De creatieve avond kan van start gaan.

    Enthousiast kijk ik mijn buurvrouw aan en vraag haar of ze zin heeft om iets samen te maken. Mevrouw kijkt naar de spullen op tafel, glimlacht lief naar me en geniet… van haar avonddutje.

    Ik besluit de spullen dan maar allemaal naar de overkant van de tafel te verhuizen. Als ik uiteindelijk naast mijn nieuwe buurvrouw zit, vraag ik of zij samen een kaart wil schrijven. Ik interpreteer haar reactie als een ja.

    Vervolgens laat ik haar een kaart uitkiezen. Nou ja, eerlijk gezegd kies ik hem zelf uit, want het maakt mevrouw niet uit welke het wordt, ze zegt: ‘Ie doot moar’.  Van de stiften wordt mevrouw ook niet blij. Ze pakt er niet één aan. Of ze het niet kan, niet wil of niet begrijpt, blijft voor mij een vraagteken.

    Hierna laat ik de verschillende dierenstickers zien. Dieren doen het bij veel bewoners vaak goed. Grote kans dat ik hiermee een ingang vind bij mevrouw. Ik vraag haar welke ze leuk vindt. Deze? Nee. Deze? Nee. Deze? Mag wel ja. Ik plak de kat op de kaart. Oké, en nu?  Hoe nu verder? Ik vraag de zuster naar wat extra informatie over mevrouw. Hoe haar kinderen heten. Zodra de namen helder zijn, vraag ik of mevrouw de kaart aan hen wil sturen? ‘Als jij dat wilt,’ denk ik te verstaan.

    Er is een verhitte discussie gaande in mijn hoofd. Wil mevrouw dit wel doen? Beleeft ze er enigszins plezier aan? Kan ik er beter mee stoppen? Of kan ik beter even doorzetten en vindt ze het straks wel leuk? Geen flauw idee, ik weet het echt niet. En dan opeens zetten de verzorgenden een lied in: ‘Lang zal ze leven!’ Mijn overbuurvrouw die net nog genoot van haar dutje, kijkt verschrikt op en zingt direct vrolijk mee. We zingen de jarige aan de andere kant van de kamer hartstochtelijk toe.

    Na het zingen feliciteer ik de jarige jet. Wat bijzonder, al weer 79 jaar! Stralend zit mevrouw erbij. Als de advocaatjes met slagroom worden uitgedeeld, loop ik weer terug naar m’n creatieve project. En jawel hoor, van een afstand zie ik dat mevrouw met de kaart bezig is geweest. Ik ben heel benieuwd! Wie weet vond ze het toch interessant, maar wilde ze het op haar manier doen.

    Als ik weer naast haar zit en nieuwsgierig kijk wat mevrouw heeft gedaan, zie ik dat de velletjes stickers op het kopje koffie liggen gestapeld. Als ik ze er van af pak, voel ik nattigheid, … ze zijn doorweekt.

    Het was weer een speciale avond: Creatief met koffie.

    Lees meer