Dijkhuis

Blog

Wat anderen over ons zeggen

 

Wonen, werken, leren en werken als vrijwilliger: het gebeurt allemaal dagelijks in ‘t Dijkhuis, En dat levert mooie ervaringen en verhalen op. Onze cliënten, medewerkers, stagiairs en vrijwilligers vertellen graag hun verhaal over ’t Dijkhuis. Laat u verrassen!

 

 

Stichting Woon-, Zorg-,
En Dienstencentrum ’t Dijkhuis
Gorsselseweg 2
7437BE Bathmen

0570 541 644
info@hetdijkhuis.nl

Blog

  • Mirjam Schreuders

    Blog Nathalie Steffens: Huilend aan tafel


    We zitten met z’n drieën aan tafel.
    De dames zitten tegenover elkaar.

    Mevrouw Welling heeft het niet naar haar zin. Ze heeft haar ogen gesloten. Ze huilt.
    Ook herhaalt zij dezelfde uitspraken, direct na elkaar. “Ik kan niks meer” is één van de zinnen die ze voortdurend uitspreekt. De andere teksten kan ik niet verstaan.

    Ik heb net een tijd bij haar gezeten, met haar proberen te praten, haar proberen wat af te leiden, haar proberen te begrijpen.
    Maar helaas, het lukte mij niet. Jammer, maar waar.
    Als ik de verzorgende om raad vraag, geeft zij aan dat mevrouw Welling te moe is. Dat ze zo meteen eerst haar stoomkapje met medicijn nog om krijgt, om daarna naar bed te kunnen.

    Aan de andere kant van dezelfde tafel, zit mevrouw Kerkmeester. Samen bekijken we een boek. Een boek met teksten over en foto’s van het Koninklijk Huis. Mevrouw geniet met volle teugen. De mooiste foto’s vindt zij waar de mensen lachend opstaan, met daarbij een aantal kinderen. Daar kan ze lang naar kijken.

    Als mevrouw Kerkmeester de volgende bladzijde omslaat, ziet ze Koningin Maxima met een hoed met veren op.
    Doordat de hoed dezelfde kleuren heeft als haar kapsel, is het moeilijk van elkaar te onderscheiden.

    Mevrouw Kerkmeester bekijkt de foto van dichtbij, bestudeert de foto en zegt: “Wat is er met haar haar?!” Ze barst vervolgens in lachen uit. Ze moet zo enorm lachen, dat de tranen over haar wangen rollen. Ze blijft maar naar de foto kijken, naar mij, naar de foto… ze lijkt het niet te kunnen bevatten. “Ja, het lijkt wel ontploft”; herhaalt ze. En blijft lachen.

    Drie vrouwen, één tafel, meerdere tranen.

    Nathalie Steffens

    (ik doe vrijwilligerswerk bij ’t Dijkhuis, op de plek waar mensen met dementie wonen)

    Lees meer
  • Mirjam Schreuders

    Nieuwe blog Nathalie Steffens: Pluk van de Petteflet

    De avondzon geeft nog een lekkere warmte af. Dus gaan mevrouw en ik nog even op pad. Het plan is om een wandeling door het dorp te maken.

    Als we ’t Dijkhuis uit wandelen, wordt onze aandacht direct al getrokken door een aantal mooie kleurige planten en bloemen. Ik pluk een takje lavendel en laat het mevrouw ruiken. Mmm zalig, ze vindt het heerlijk. We snuiven de geur intens op. Keer op keer. Logisch dus dat het takje met ons mee gaat.

    Als we hierna langs een restaurant lopen, zien we de rode loper al uitgerold op de stoep liggen. Gekscherend zeg ik: “Dat hebben ze vast speciaal voor ons gedaan. Het wordt vast een bijzondere avond”.

    “Nou, dat denk ik toch niet”: antwoordt mevrouw lachend.

    En zo lopen we langs allerlei huizen, waar mevrouw allerlei interessante dingen ziet. Nog een stuk verder komen we langs een tuin, waar twee katten zich schuil houden. Nieuwsgierig komen ze een stuk op mevrouw haar roepen af. Poes, poes, poes! Eerlijk gezegd denk ik dat ze niet vaak een rolstoel hebben gezien. Want van een afstand bekijken ze ons met grote ogen.

    Vervolgens vinden we nog een dennenappel waar mevrouw de schoonheid direct van inziet. Ik geef hem haar aan, waarna zij hem uitgebreid bestudeerd. Ze vindt hem heel mooi. Haar enthousiasme steekt mij aan. Ik vind het opeens ook een bijzondere vondst. Bijzonder hoe haar kijk die van mij doet veranderen. Ook de dennenappel gaat met ons mee.

    Een margrietje en veel andere ontdekkingen later, wandelen we weer rustig richting huis.

    En dan opeens worden we ingehaald door een grote brandweerwagen. Tot mijn verbazing en lichte schrik draait ie zo het terrein van ’t Dijkhuis op. De sirene laat zich even horen. Kort maar krachtig.

    Er zou toch geen brand zijn?!

    Als we dichterbij komen, zien we dat de grote wagen de ingang van ’t Dijkhuis grotendeels blokkeert. De brandweerman bij de deur wenkt ons, we kunnen gewoon naar binnen. Ah gelukkig, niks aan de hand dus.

    Eenmaal binnen gekomen lijkt er toch wel degelijk iets aan de hand te zijn.

    Er staat een groep mensen met gele hesjes aan, met erop de tekst ‘BHV-er’. Mevrouw en ik krijgen kort maar krachtig uitgelegd wat er aan de hand is en worden naar de stamtafel gebracht, waar we wat kunnen drinken.

    Het blijkt dus om een oefening te gaan. Maar wel een serieuze oefening, want elke BHV-er en brandweerman neemt z’n taak zeer serieus. Met flinke passen lopen ze door ’t Dijkhuis heen. Van links naar rechts, van boven naar beneden en weer terug. Geconcentreerde blikken, heldere taal, veel overleg, er wordt goed samengewerkt. Het betekent wel dat geen enkele bewoner nu naar zijn of haar kamer terug kan. Een verzorgende zorgt gelukkig voor een gezellige sfeer aan de stamtafel, waardoor iedereen de situatie vrij gemakkelijk neemt zoals ‘ie is.

    Ondertussen sjouwen de brandweermannen zware poppen van de trappen af. Alsof er echt bewoners gered worden. Heuse reddingsacties. Mevrouw en ik vinden het indrukwekkend.
    Tijdens deze operatie gaat het brandalarm nog een paar keer af, wat uiteraard voor flink veel lawaai zorgt.

    En dan blijkt er ook nog een oplettende buurtbewoner snel naar ’t Dijkhuis gefietst te zijn. Omdat er rook uit één van de ramen boven kwam. Bij de deur gelukkig direct gerustgesteld door een brandweerman zelf. Wat mooi toch, dit dorp Bathmen. Zorg voor en met elkaar, zoals de directrice later trots zegt.
    Gelukkig zijn de BHV-ers ook goed op elkaar ingespeeld. Er wordt rustig met elkaar gesproken en wederom kordaat gehandeld. En zo zitten mevrouw en ik van een afstandje te kijken naar alle hectiek.

    Als de oefening op een gegeven moment weer voorbij is, en de zwetende brandweermannen zich beneden verzamelen, wordt de avond blijkbaar ook nog afgesloten met een evaluatie. Hier zijn verschillende disciplines bij aanwezig. De brandweer, de BHV-ers, de directrice, de teamcoördinatoren en de technische dienst.

    Wat een indrukwekkende avond was dit weer. Een bijzonder mooie samenwerking.

    Als ik weer naar mijn eigen huis ga, pak ik mijn spullen bij elkaar. Autosleutel, drinkfles, portemonnee en… een boek waar ik vanavond uit voor had willen lezen. Pluk van de Petteflet, met zijn rode brandweerwagen.

    Nathalie Steffens
    (ik doe vrijwilligerswerk bij ’t Dijkhuis, op de plek waar mensen met dementie wonen)

    Lees meer