Dijkhuis

Blog

Wat anderen over ons zeggen

 

Wonen, werken, leren en werken als vrijwilliger: het gebeurt allemaal dagelijks in ‘t Dijkhuis, En dat levert mooie ervaringen en verhalen op. Onze cliënten, medewerkers, stagiairs en vrijwilligers vertellen graag hun verhaal over ’t Dijkhuis. Laat u verrassen!

 

 

Stichting Woon-, Zorg-,
En Dienstencentrum ’t Dijkhuis
Gorsselseweg 2
7437BE Bathmen

0570 541 644
info@hetdijkhuis.nl

Blog

  • Mirjam Schreuders

    Blog Nathalie Steffens: mijn vierde keer ’t Dijkhuis- contact van hart tot hart

    ’s Avonds na mijn vrijwilligerswerk bij ’t Dijkhuis zit ik op ons erf wat voor me uit te staren.
    Direct naast mij liggen de honden ontspannen te doezelen en iets verderop staan de ezels tevreden te grazen. Een mooi plaatje. Toch voel ik me… apart. De avond heeft een impact op mij. Zoals elke keer in ’t Dijkhuis anders en dus bijzonder is, was het vanavond ook weer erg mooi en indrukwekkend.

    Bij binnenkomst zaten de meeste dames aan 1 grote gezellige tafel. Ze zaten met smart te wachten op de verzorgenden die samen met hen een gezelschapspel gingen spelen. Spreekwoorden en gezegdes werden om de beurt aangevuld. Soms met lachsalvo’s tot resultaat. Heerlijk om het hardop lachen van de groep te horen. Wat ik hierbij zo bijzonder vind aan de hele sfeer op de afdeling, is dat de verzorgenden een fantastische mix weten te maken van knoerthard werken en rustige liefdevolle aandacht geven aan de bewoners. En dan ook nog aardig tegen mij doen, maar dat ter zijde. Alle verzorgenden komen rustig en zacht over, terwijl er echt continue een beroep op hen wordt gedaan. Zou het dan echt een roeping zijn, werken in de zorg?

    Ondertussen was ik bij een vrouw gaan zitten die in het andere (rustige) deel van de woonkamer lag. Ja lag, haar bed was namelijk naar de woonkamer gereden, zodat ze ondanks haar ziek zijn ook wat mensen om zich heen zag.
    Omdat ik de meeste bewoners nog niet ken, is het voor mij een extra uitdaging om aan te voelen wat past bij diegene. De ene dame vindt het heerlijk om wat te praten over vroeger, een andere dame geniet van knuffelen.
    Bij de dame in bed was het een puzzel voor mij. Elke keer als ik haar iets vroeg, begon ze een zin, waarna ze bij ongeveer het derde woord … niet meer wist waar de zin naar toe ging.

    Soms maakte ze de zin vervolgens af op een manier die ik niet kon volgen, waar ik de richting ook van kwijt was. Soms stopte ze haar zin en staarde voor zich uit.  De onrust en verwarring die ik in haar ogen dacht te zien, maakte dat ze het gevoel van kwetsbaarheid bij mij opriep. Ik zeg met klem ‘dacht te zien’, want ik realiseer mij dat dit ook mijn eigen invulling kan zijn.

    Na een tijdje praten, foto’s kijken en kinderversjes lezen, gaf ik aan dat ik zo gedag ging zeggen. Ik bedankte mevrouw voor de mooie avond, voor de gezelligheid en zei dat ik het heel fijn met haar vond. Dat ik dacht dat zij soms iets wilde zeggen maar dat er andere woorden uit haar mond kwamen. Dat ik mij kon voorstellen dat dit moeilijk voor haar was. Op dat moment keek ze mij recht in mijn ogen, pakte ze mijn hand en kneep er een paar keer zacht in. We hadden echt contact, van hart tot hart.

    Nathalie Steffens

    Lees meer
  • Mirjam Schreuders

    Blog Nathalie Steffens: Mijn derde keer ’t Dijkhuis- handcrème en handmassage


    Voordat ik dinsdagavond naar m’n vrijwilligerswerk bij ‘t Dijkhuis ging, kreeg ik een idee. Ik zou crème mee kunnen nemen om de handen van de bewoners in te smeren en te masseren. Via de app vroeg ik aan verzorgende Alma of ik dit okay was.
    Ja, dat was prima, ze vond het een goed idee. Dus zo ging ik, gewapend met de juiste handcrème, op pad. Een potje naturelle crème, niet te vet, niet te geurig, zonder ellende erin. Vol goede moed stapte ik ‘t Dijkhuis binnen, waar ik wederom warm welkom werd geheten.

    Ik ging bij een vrouw zitten, die in het rustige gedeelte van de woonkamer zat.
    Ze stak direct van wal. Er was de hele tijd een man op haar kamer. Ze kende de man niet. Als ze het tegen de verzorgende zei, stuurden zij hem weer weg voor haar. Maar ze werd er zo moe van, elke keer die man op haar kamer.

    Ze wilde verhuizen. Gelukkig zou haar zoon haar hier weghalen, want dit was niet vol te houden. Elke keer die man op haar kamer. Eerst was er ook al eentje, maar die was overleden. Die zag ze gelukkig niet meer.
    Toen ik door had dat dit de gedachtegang was van de vrouw en niet ‘onze realiteit’, wilde ik haar afleiden van haar verhaal dat continue in een kringetje bleef doorgaan.

    Ja natuurlijk, dit was Het Moment om de crème in te zetten. Ik vroeg de vrouw of ze het fijn zou vinden als ik haar handen even in zou smeren, ze zacht zou masseren. Haar ogen werden groot en ze zei: “Nee hoor, daar krijg ik vette handen van, daar heb ik geen zin in.”

    Ik schoot in de lach. Kom ik aan met mijn goede gedrag.

    Vervolgens kwam een van de verzorgende dames gebakjes rondbrengen. De directrice bleek de dag ervoor jarig te zijn geweest en trakteerde iedereen. Het was zo mooi om te zien, iedereen zat werkelijk te smullen. De herhalende gedachtes leken even stopgezet te zijn. Heerlijk, gewoon genieten van de gebakjes.

    Toen de bordjes leeg waren, vroeg ik de volgende dame vroeg of zij het fijn zou vinden als ik haar handen in zou smeren, kreeg ik weer een duidelijk nee. De dame erop: precies hetzelfde. Haha, wat had ik dit anders ingeschat.

    Ik waagde nog een laatste poging… en whoila, ja, deze dame wilde dat graag! En zo zaten we schuin tegenover elkaar, handen in elkaar gevouwen. Ze genoot ervan. Ging op een gegeven moment meer mijn handen masseren. Ze was duidelijk helemaal op haar gemak. Bijzonder en ook intens om op deze manier contact met elkaar te hebben.

    Hierna wilden nog wel drie dames hun handen ingesmeerd hebben. Een enorm verschil hoe de dames het ervaarden. Sommigen handen bleven gespannen, een andere dame vroeg zich continue af of het nu al werkte, of ik al verschil merkte, nog een andere bewoonster vond het na een halve minuut aan 1 hand meer dan genoeg.

    Echt elke avond vrijwilligerswerk is een ware gebeurtenis. Het geeft mij een rijk en dankbaar gevoel, door de reacties van zowel de bewoners als de verzorgenden.

    .Wat een unieke mensen.
    Prachtig.

    Nathalie Steffens

    Door dit stukje hoop ik dat er meer mensen benieuwd worden naar of enthousiast raken over het doen van vrijwilligerswerk bij ‘t Dijkhuis. Ze kunnen je tijd en aanwezigheid goed gebruiken. Voor informatie over vrijwilligerswerk bij ‘ t Dijkhuis, neem contact op via info@hetdijkhuis.nl

     

     

    Lees meer