Dijkhuis

Blog

Wat anderen over ons zeggen

 

Wonen, werken, leren en werken als vrijwilliger: het gebeurt allemaal dagelijks in ‘t Dijkhuis, En dat levert mooie ervaringen en verhalen op. Onze cliënten, medewerkers, stagiairs en vrijwilligers vertellen graag hun verhaal over ’t Dijkhuis. Laat u verrassen!

 

 

Stichting Woon-, Zorg-,
En Dienstencentrum ’t Dijkhuis
Gorsselseweg 2
7437BE Bathmen

0570 541 644
info@hetdijkhuis.nl

Blog

  • Mirjam Schreuders

    Roparun stelt 8 koppelbedden in Salland beschikbaar

    De stichting Roparun organiseert jaarlijks een estafetteloop van meer dan vijfhonderd kilometer van Parijs en Hamburg naar Rotterdam. In teamverband halen zij geld op voor het goede doel. Ditmaal heeft Roparun Salland zorgorganisaties ondersteund door speciale bedden waar mensen in de laatste levensfase toch nog dichtbij hun dierbaren kunnen zijn. Maar liefst acht zorgorganisaties in Deventer en omgeving, waaronder t Dijkhuis, hebben aangegeven, heel graag de koppelbedden te willen inzetten.

    De Bijrijder

    Het koppelbed, de Bijrijder, is er sinds januari 2018. Het idee ontstond vanuit een persoonlijke ervaring van nabijheid missen tijdens het waken. Naast diegene liggen en elkaar in de ogen kunnen kijken en vasthouden. Dat kan niet in een opklapbed naast een hoog-laagbed.

    Eenvoud is het antwoord

    Gert-Jan van Dijk van Multisleep stapte in op deze vraag. “Mijn motivatie om in dit project te stappen is kort samen te vatten. “Het is uniek, naasten kunnen nu samen met hun dierbare in bed liggen om zo intimiteit te ervaren en afscheid te nemen. Dat maakt het waardevol”. Er werden eisen opgesteld waaraan het bed moest voldoen. Zo moest het bed gemakkelijk los te koppelen zijn en vlug te verplaatsen, bruikbaar zijn aan twee kanten, mee kunnen met een hoog-laagbed, etc. Veel ideeën passeerden en uiteindelijk leidde de eenvoud en van de oplossing tot een sterk uniek product.

    Met enthousiasme ontvangen

    Het idee om koppelbedden in te zetten in de palliatieve zorg, is met veel enthousiasme door de zorgorganisaties in Salland ontvangen. Hospices de Crikel, de Winde, ‘t Dijkhuis, het Deventer ziekenhuis, zorgorganisaties Carinova, Humanitas, Sensire en Trimenzo.

    ‘t  Dijkhuis probeert meteen uit

    “Het  is net een tweepersoonsbed”. Dat was de conclusie in het ‘t Dijkhuis in Bathmen waar meteen het bed werd uitgeprobeerd met een hoog-laagbed van de organisatie. Ook het personeel is erg enthousiast. “De mensen om wie het gaat en hun naasten kunnen we nu daadwerkelijk een stukje geborgenheid en intimiteit bieden. Enorm fijn dat Roparun dit mogelijk heeft gemaakt”.

     

    Lees meer
  • Mirjam Schreuders

    Een warme glimlach verstaat iedereen

    Buongiorno. M’n lief en ik stappen het vliegtuig uit. Italië, hier zijn we nog niet eerder samen op vakantie geweest. De afgelopen jaren kozen we vaak voor de Canarische Eilanden. Mieke is namelijk jaren ziek geweest. Actievere vakanties zaten er hierdoor lange tijd niet in. Maar dit keer gaan we toeren door het prachtige Toscane. Alleen voor de eerste avond hebben we alvast een B&B geboekt. Het hoeft natuurlijk niet in één keer avontuurlijk 😉

    Als we hebben uitgevogeld hoe we bij het autoverhuurbedrijf aankomen, zijn we een half uur verder. Een pendelbus zal ons er naar toe brengen. Als we echter zien hoeveel mensen en koffers er in het kleine busje willen, kiezen we ervoor om op de volgende bus te wachten. We hebben tenslotte vakantie en dus alles tijd.

    Toch bijzonder om zo weinig te begrijpen van een taal die iedereen hier spreekt. De tekst op de borden niet te kunnen lezen. Terwijl Italië toch dichtbij huis is. Nog geen twee uurtjes vliegen.

    Op de juiste plek aangekomen, zien we een stuk of 25 autoverhuurbedrijfjes. Europcar, Sixt, Hertz, noem maar op. Maar diegene die wij nodig hebben, is werkelijk nergens te vinden. Poeh, we raken het overzicht kwijt. Als we het ergens vragen, geeft de man aan dat die naam niet bestaat. Ach jeetje, zullen we bij een malafide bedrijf hebben gehuurd? We weten niet waar we naar toe moeten. We slepen de koffers van links naar rechts en spitten de reisbescheiden door. Wat verwarrend dit. Eindelijk vinden we het juiste kraampje met een iets andere naam.

    Alle formulieren worden ingevuld, uitleg gegeven, sleutel opgezocht. Zo, we zijn bijna zo ver en kunnen gaan. Ondertussen merken we hoe moe we zijn geworden. Het ziekzijn, het harde werken, het reizen, het kunnen ontspannen, het opdoen van nieuwe indrukken, alles bij elkaar.

    Als we de laatste stap met mevrouw Autoverhuur willen nemen, gaat er iets mis. Het nummer van de boeking komt niet overeen met het nummer op de creditcard. Mevrouw Autoverhuur is onvermurwbaar, het gaat niet en het kan niet. Ze leeft niet mee en wordt geïrriteerd van het gedoe. De rijen achter ons worden langer en langer.

    Om een héél lang verhaal kort te maken: we hebben vier uur lang gebeld, overlegd, creatief nagedacht, doorgezet, diep adem gehaald, en alles weer opnieuw. Dit alles aan een balie in Italië waar we de taal niet machtig zijn, wat verwarrend werkt, zowel voor de ander als voor ons. Het Engels dat voor mevrouw Autoverhuur niet makkelijk is.

    En dan opeens vraag ik haar of ze nog wel van ons houdt. Haar gezicht barst open en ze lacht naar ons. Het eerste warme contact dat er is. Ik merk hoe blij ik daarmee ben, eindelijk een warme glimlach. Eindelijk het gevoel dat we als mens gezien worden en niet als nummer.

    ’s Avonds zitten m’n lief en ik bij te komen van alle indrukken. Opeens valt er bij mij een kwartje…Ik voel zo’n duidelijke overeenkomst met de belevingswereld van meerdere bewoners van ’t Dijkhuis.

    Wat als je je in een vreemde omgeving bevindt, die je niet herkent? De woorden die gesproken worden, niet altijd begrijpt? Je moe bent van de ‘reis’ die je hebt afgelegd? En dan de warme glimlach van een  vrijwilliger die er met liefde voor jou is.

    Onbetaalbaar!

    Nathalie Steffens

     

    Ps: heb jij nog een glimlach op voorraad? Info@hetdijkhuis.nl t.a.v Jackie van Beek

    Lees meer