Dijkhuis

Blog

Wat anderen over ons zeggen

 

Wonen, werken, leren en werken als vrijwilliger: het gebeurt allemaal dagelijks in ‘t Dijkhuis, En dat levert mooie ervaringen en verhalen op. Onze cliënten, medewerkers, stagiairs en vrijwilligers vertellen graag hun verhaal over ’t Dijkhuis. Laat u verrassen!

 

 

Stichting Woon-, Zorg-,
En Dienstencentrum ’t Dijkhuis
Gorsselseweg 2
7437BE Bathmen

0570 541 644
info@hetdijkhuis.nl

Blog

  • Mirjam Schreuders

    Vaste Kamercommissie VWS en Stuurgroep Kwaliteitskader Verpleegzorg bezoeken maandag 26 november ’t Dijkhuis Bathmen


    In de laatste jaren is er veel gesproken over ‘werken in de zorg’. Het gesprek ging over de kwaliteit van zorgmedewerkers en over het aantal medewerkers dat inzetbaar is. Op beide fronten kan het een en ander verbeterd worden. Dat geldt ook voor de personeelssamenstelling in de ouderenzorg. We zijn er allemaal van overtuigd dat onze opa’s, oma’s en ouders een mooie oude dag verdienen. Ook als ze in een verpleeghuis of verzorgingshuis wonen en zorg nodig hebben. Zorg die rekening houdt met de wensen van de bewoners en waar tijd en aandacht voor hen is, daar draait het om. Om dit te realiseren, heeft Het Zorginstituut in 2017 diverse pilots en ontwikkelopdrachten opgezet. ’t Dijkhuis heeft aan een van die pilots meegedaan en is  positief uit de bus gekomen. Zo positief dat de vaste  Kamercommissie VWS  en de Stuurgroep Kwaliteitskader Verpleegzorg maandag 26 november het huis bezoekt en met bewoners en medewerkers in gesprek gaat.

    Pilots voor op vraag afgestemde zorg
    Het Zorginstituut is samen met de sector hard aan het werk om er voor te zorgen dat de zorg persoonsgerichter en professioneler wordt en op een hoger kwaliteitsniveau komt. Er zijn met zo’n 40 teams diverse pilots door heel Nederland georganiseerd. ’ t Dijkhuis heeft hier ook aan deelgenomen. ,,Het doel van deze pilots was om samen te onderzoeken hoe je je team zo kunt samenstellen dat je zorg kunt bieden die aansluit bij de vraag en behoeften van de bewoners”, licht Jackie van Beek, directeur `t Dijkhuis toe. ,,Het resultaat is een op de zorgvraag afgestemde personeelssamenstelling met ruimte voor professionele normen en waarden. Zo creëer je met elkaar een veilige en prettige woonomgeving. En dat past precies bij de filosofie van ‘t Dijkhuis”, zegt Jackie.

    Bezoek Vaste  Kamercommissie VWS

    Maandag 26 november bezoekt de vaste  Kamercommissie ’t Dijkhuis. Dit naar aanleiding van de resultaten die ’t Dijkhuis in de pilot heeft laten zien. ,,Een geweldige blijk van waardering”, zegt Jackie. ,,We hebben met elkaar hard gewerkt om zo goed mogelijk invulling te geven aan onze filosofie: een ‘thuis’ creëren voor onze bewoners. We luisteren naar hun wensen, vullen die zo veel mogelijk in en we doen wat passend, nuttig en nodig is. We nemen de tijd voor hen. Er is in ons huis nog  tijd voor een gezellig praatje of voor een grap en een grol. Dat waarderen de bewoners en het maakt het werk ook een stuk leuker!“

     Toolbox voor teams

    De teams hebben zich tijdens de pilot ingezet voor een zo goed mogelijk resultaat. `t Dijkhuis heeft meegeholpen om praktisch bruikbare instrumenten op te leveren die het gesprek over verantwoorde
    personeelssamenstelling (blijven) ondersteunen of stimuleren. Het resultaat is een relevante en bruikbare handreiking, een toolbox voor teams om in gesprek te gaan over hun teamsamenstelling, afgestemd op de bewonersvraag, en een overzicht dat zorginstellingen informatie verschaft over hun eigen (verantwoorde!) personeelssamenstelling. ,,Aanstaande maandag vertellen we de commissieleden hoe wij vorm hebben gegeven aan de pilot,  de zorg in ons huis organiseren en laten we zien hoe we dagelijks werken aan een thuis voor onze bewoners. Ik kijk er enorm naar uit en ben er heel trots op dat we de kans krijgen om te laten zien dat het werkt!”

    Lees meer
  • Mirjam Schreuders

    Nathalie Steffens: Tranen over mijn wangen in ’t Dijkhuis

    De sfeer is fijn, ontspannen en vrolijk.

    Vanavond zitten veel bewoners met een aantal verzorgenden aan de grote tafel.
    Het is echt een flinke groep.
    Het doet mij denken aan de gezinnen van vroeger, die vaak ook zo groot waren.
    Gezellig. Buiten is het donker en koud, binnen voelt het warm en huiselijk.

    “Was u bang voor Sinterklaas?”
    “Nee, daar had ik geen tijd voor.” 
    “Waren de jongens ondeugender dan de meisjes?”
    “Ja zeker! Die konden er wat van.”
    “Kunnen de dames de mannen aan?”
    “Nou met de mond wel, maar verder weet ik het nog niet zo.”

    De verzorgenden stellen de bewoners om de beurt vragen. Ze zorgen dat iedereen aan bod komt. Ook degenen die niet snel iets uit zichzelf vertellen. De aandacht wordt dus goed verdeeld. Het is mooi om te zien dat als er over vroeger gesproken wordt, de antwoorden vaak soepel en helder worden gegeven.

    In ’t Dijkhuis blijkt ook een speciaal vragenspel aanwezig te zijn, waar ik zeker binnenkort een keer gebruik van wil maken. In het spel zitten kaartjes met vragen erop. Vragen die herinneringen ophalen, vragen die handvatten bieden voor boeiende gesprekken. Daar verheug ik me nu al op.

    Na het gezellige samenzijn aan de tafel verplaatsen we ons naar het zitgedeelte van de woonkamer, om samen een spel te doen. We maken een grote kring, vouwen de felgekleurde parachute open en pakken allemaal de rand van het ronde doek beet. Op deze manier is de parachute uitgevouwen en hebben we een soort rond tafelkleed tussen ons in.
    Vervolgens worden er een aantal lichte plastic ballen op het doek gelegd, waarna we met z’n allen de parachute laten bewegen. De ballen rollen van links naar rechts. Door goed samen te werken, proberen we de ballen in het spel te houden. Afwisselend tillen we onze armen op, om ze daarna weer snel te laten zakken. Het is een mooi spel. Leuk om iedereen actief te zien meedoen. Ook de mensen die eerst niet enthousiast leken.

    Als er een aantal ballen op de grond liggen, kruip ik onder de parachute. Ik pak een bal op, geef hem aan Mevrouw-met-haar-handtas, waarna zij hem op de parachute gooit. Zo herhalen we deze interactie een aantal keer. De laatste bal die ik opraap, geef ik aan Mevrouw-met-de-eeuwige-glimlach. Ik zit dus nog steeds gehurkt voor haar, half op schoot, onder de parachute. Ze pakt de bal aan, houdt hem even vast en drukt hem vervolgens zes keer achterelkaar op mijn neus. Hilarisch!
    Ondertussen lig ik bijna gevouwen onder de parachute. De tranen over mijn wangen. Als ik Mevrouw-met-de-eeuwige-glimlach aankijk, zie ik dat de tranen over haar wangen biggelen. Wat lachen we heerlijk met elkaar.

    Als we het spel bijna gaan afronden, willen we de ballen alleen nog even in het midden door het gat laten gaan. Op de één of andere manier lukt het niet. Ze rollen er telkens langs, overheen. Het zou toch makkelijk moeten passen. Nou ja, we gaan er toch mee stoppen. Een andere keer weer verder. Bij het opvouwen van de parachute valt mij opeens iets op: in het midden zit gaas. Het is geen gat.
    Zouden de bewoners gedacht hebben dat wij in de war waren?

    Ik ga steeds beter begrijpen en nog meer waarderen dat ’t Dijkhuis erg veel waarde hecht aan het zoveel mogelijk  creëren van een huiselijke sfeer. Een thuis. Want dat is het natuurlijk ook. Geen verzorgingshuis, maar een thuis. Zo worden op een gegeven moment de heldere lichten in de woonkamer uitgedaan en de sfeerverlichting aangedaan. Er wordt rondgegaan met een blokje kaas en een lekker glas fris. Zo laten we de rust terugkeren voor de bewoners. We zitten tevreden bij elkaar.
    Wat ben ik dankbaar voor deze mooie avond.

    Nathalie Steffens

    Lees meer