Dijkhuis

Blog

Wat anderen over ons zeggen

 

Wonen, werken, leren en werken als vrijwilliger: het gebeurt allemaal dagelijks in ‘t Dijkhuis, En dat levert mooie ervaringen en verhalen op. Onze cliënten, medewerkers, stagiairs en vrijwilligers vertellen graag hun verhaal over ’t Dijkhuis. Laat u verrassen!

 

 

Stichting Woon-, Zorg-,
En Dienstencentrum ’t Dijkhuis
Gorsselseweg 2
7437BE Bathmen

0570 541 644
info@hetdijkhuis.nl

Blog

  • Mirjam Schreuders

    Nathalie Steffens: Tranen over mijn wangen in ’t Dijkhuis

    De sfeer is fijn, ontspannen en vrolijk.

    Vanavond zitten veel bewoners met een aantal verzorgenden aan de grote tafel.
    Het is echt een flinke groep.
    Het doet mij denken aan de gezinnen van vroeger, die vaak ook zo groot waren.
    Gezellig. Buiten is het donker en koud, binnen voelt het warm en huiselijk.

    “Was u bang voor Sinterklaas?”
    “Nee, daar had ik geen tijd voor.” 
    “Waren de jongens ondeugender dan de meisjes?”
    “Ja zeker! Die konden er wat van.”
    “Kunnen de dames de mannen aan?”
    “Nou met de mond wel, maar verder weet ik het nog niet zo.”

    De verzorgenden stellen de bewoners om de beurt vragen. Ze zorgen dat iedereen aan bod komt. Ook degenen die niet snel iets uit zichzelf vertellen. De aandacht wordt dus goed verdeeld. Het is mooi om te zien dat als er over vroeger gesproken wordt, de antwoorden vaak soepel en helder worden gegeven.

    In ’t Dijkhuis blijkt ook een speciaal vragenspel aanwezig te zijn, waar ik zeker binnenkort een keer gebruik van wil maken. In het spel zitten kaartjes met vragen erop. Vragen die herinneringen ophalen, vragen die handvatten bieden voor boeiende gesprekken. Daar verheug ik me nu al op.

    Na het gezellige samenzijn aan de tafel verplaatsen we ons naar het zitgedeelte van de woonkamer, om samen een spel te doen. We maken een grote kring, vouwen de felgekleurde parachute open en pakken allemaal de rand van het ronde doek beet. Op deze manier is de parachute uitgevouwen en hebben we een soort rond tafelkleed tussen ons in.
    Vervolgens worden er een aantal lichte plastic ballen op het doek gelegd, waarna we met z’n allen de parachute laten bewegen. De ballen rollen van links naar rechts. Door goed samen te werken, proberen we de ballen in het spel te houden. Afwisselend tillen we onze armen op, om ze daarna weer snel te laten zakken. Het is een mooi spel. Leuk om iedereen actief te zien meedoen. Ook de mensen die eerst niet enthousiast leken.

    Als er een aantal ballen op de grond liggen, kruip ik onder de parachute. Ik pak een bal op, geef hem aan Mevrouw-met-haar-handtas, waarna zij hem op de parachute gooit. Zo herhalen we deze interactie een aantal keer. De laatste bal die ik opraap, geef ik aan Mevrouw-met-de-eeuwige-glimlach. Ik zit dus nog steeds gehurkt voor haar, half op schoot, onder de parachute. Ze pakt de bal aan, houdt hem even vast en drukt hem vervolgens zes keer achterelkaar op mijn neus. Hilarisch!
    Ondertussen lig ik bijna gevouwen onder de parachute. De tranen over mijn wangen. Als ik Mevrouw-met-de-eeuwige-glimlach aankijk, zie ik dat de tranen over haar wangen biggelen. Wat lachen we heerlijk met elkaar.

    Als we het spel bijna gaan afronden, willen we de ballen alleen nog even in het midden door het gat laten gaan. Op de één of andere manier lukt het niet. Ze rollen er telkens langs, overheen. Het zou toch makkelijk moeten passen. Nou ja, we gaan er toch mee stoppen. Een andere keer weer verder. Bij het opvouwen van de parachute valt mij opeens iets op: in het midden zit gaas. Het is geen gat.
    Zouden de bewoners gedacht hebben dat wij in de war waren?

    Ik ga steeds beter begrijpen en nog meer waarderen dat ’t Dijkhuis erg veel waarde hecht aan het zoveel mogelijk  creëren van een huiselijke sfeer. Een thuis. Want dat is het natuurlijk ook. Geen verzorgingshuis, maar een thuis. Zo worden op een gegeven moment de heldere lichten in de woonkamer uitgedaan en de sfeerverlichting aangedaan. Er wordt rondgegaan met een blokje kaas en een lekker glas fris. Zo laten we de rust terugkeren voor de bewoners. We zitten tevreden bij elkaar.
    Wat ben ik dankbaar voor deze mooie avond.

    Nathalie Steffens

    Lees meer
  • Mirjam Schreuders

    Ben jij er volgend jaar ook (weer) bij?

    Op het moment dat buurvrouw Marita haar auto bij Braakhekke wil parkeren, kijk ik haar verbaasd aan. We moeten toch bij ’t Dijkhuis zijn? Complete verwarring in de auto. Marita pakt de uitnodiging erbij en leest hardop voor: “Cultuurhuus Braakhekke”. Okay, zelfs deze middag verloopt nu al anders dan ik dacht 🙂

    In Braakhekke worden we vriendelijk ontvangen. Koffie, thee en een gebakje. Heerlijk.
    Als we de zaal binnen lopen, kijk ik mijn ogen uit. Wat is het druk! Wat zijn er al veel mensen. Zijn dit allemaal vrijwilligers van ’t Dijkhuis? Wauw, wat goed.

    Vorige jaren bleek de vrijwilligersdag altijd in de Rotonde te zijn. Maar omdat de groep zo gegroeid is, werd er vorig jaar naar alle tevredenheid uitgeweken naar Braakhekke. En… als we nog even doorgroeien, zal de organisatie volgend jaar mogelijk op zoek moeten naar een nog grotere zaal. Laten we dat als doel stellen!

    En dan valt mijn blik op een man met één van de stralendste blikken van Bathmen, mijn buurman. Goh, ik wist niet dat Mans ook vrijwilliger was. We schuiven bij hem aan de tafel, waarna er direct gezellige gesprekken ontstaan met al onze tafelgenoten. Op deze manier leer ik dat er dus ook een Stichting Vrienden van ’t Dijkhuis bestaat, dat er zeer veel verschillende vrijwilligersfuncties te bekleden zijn, dat er zelfs mensen zijn die al 15, 20, 25 jaar vrijwilliger bij ’t Dijkhuis zijn. Ik begin direct te rekenen. Ben nu 44… ja, dat kan ik ook nog redden.

    Om even over de leeftijden door te gaan. De meeste aanwezige vrijwilligers zijn ouder dan ik. Een stuk ouder. Fantastisch natuurlijk. Toch had ik ook meer dertigers, veertigers verwacht. Maar wat niet is, kan nog komen toch? Maken we er een mooie leeftijd-mix van.
    Als ik zo naar de verhalen luister van iedereen in de zaal, vind ik het prachtig om te merken dat elke vrijwilliger een bepaalde activiteit weet te vinden waar hij/zij blij van wordt. Baliemedewerkers, koffieschenkers, fiets-maatjes, en ga zo maar door. Echt voor ieder wat wils.

    Ondertussen gaat directeur Jackie langs alle tafels om iedereen persoonlijk te verwelkomen. Mooi om te zien, dat er voor iedereen aandacht is. Trouwens ook voor de innerlijke mens, we worden zeer goed verzorgd. Muzikaal optreden, drankjes, heerlijk eten, ruimte om bij te praten. Wat een heerlijke dag, het voelt als een warm bad.

    Als ik later nog met verzorgende Alma praat, geeft zij aan dat ze zo graag een clubje vrijwilligers bij elkaar wil hebben, o.a. voor de afdeling waar de mensen met dementie wonen. Door de aanwezigheid van meer vrijwilligers, zou er nog meer mogelijk worden voor de bewoners. Gezamenlijk koken, 1 op 1 aandacht, samen was opvouwen, wandelen, en ga zo maar door. Ik zie het plaatje ook voor mij en word er blij van.

    We heffen met z’n allen het glas:“Op naar nog veel meer blije gelukkige momenten in en rondom ’t Dijkhuis”

    Nathalie Steffens

    Lees meer