Dijkhuis

Blog

Wat anderen over ons zeggen

 

Wonen, werken, leren en werken als vrijwilliger: het gebeurt allemaal dagelijks in ‘t Dijkhuis, En dat levert mooie ervaringen en verhalen op. Onze cliënten, medewerkers, stagiairs en vrijwilligers vertellen graag hun verhaal over ’t Dijkhuis. Laat u verrassen!

 

 

Stichting Woon-, Zorg-,
En Dienstencentrum ’t Dijkhuis
Gorsselseweg 2
7437BE Bathmen

0570 541 644
info@hetdijkhuis.nl

Blog

  • Mirjam Schreuders

    Nieuwe blog Nathalie Steffens: Creatieve avond

    Ik spreid de spullen zorgvuldig uit op tafel: een aantal ansichtkaarten, een paar velletjes met dierenstickers, wat gelukspoppetjes en een bak stiften. Zo ziet het er gezellig uit. De creatieve avond kan van start gaan.

    Enthousiast kijk ik mijn buurvrouw aan en vraag haar of ze zin heeft om iets samen te maken. Mevrouw kijkt naar de spullen op tafel, glimlacht lief naar me en geniet… van haar avonddutje.

    Ik besluit de spullen dan maar allemaal naar de overkant van de tafel te verhuizen. Als ik uiteindelijk naast mijn nieuwe buurvrouw zit, vraag ik of zij samen een kaart wil schrijven. Ik interpreteer haar reactie als een ja.

    Vervolgens laat ik haar een kaart uitkiezen. Nou ja, eerlijk gezegd kies ik hem zelf uit, want het maakt mevrouw niet uit welke het wordt, ze zegt: ‘Ie doot moar’.  Van de stiften wordt mevrouw ook niet blij. Ze pakt er niet één aan. Of ze het niet kan, niet wil of niet begrijpt, blijft voor mij een vraagteken.

    Hierna laat ik de verschillende dierenstickers zien. Dieren doen het bij veel bewoners vaak goed. Grote kans dat ik hiermee een ingang vind bij mevrouw. Ik vraag haar welke ze leuk vindt. Deze? Nee. Deze? Nee. Deze? Mag wel ja. Ik plak de kat op de kaart. Oké, en nu?  Hoe nu verder? Ik vraag de zuster naar wat extra informatie over mevrouw. Hoe haar kinderen heten. Zodra de namen helder zijn, vraag ik of mevrouw de kaart aan hen wil sturen? ‘Als jij dat wilt,’ denk ik te verstaan.

    Er is een verhitte discussie gaande in mijn hoofd. Wil mevrouw dit wel doen? Beleeft ze er enigszins plezier aan? Kan ik er beter mee stoppen? Of kan ik beter even doorzetten en vindt ze het straks wel leuk? Geen flauw idee, ik weet het echt niet. En dan opeens zetten de verzorgenden een lied in: ‘Lang zal ze leven!’ Mijn overbuurvrouw die net nog genoot van haar dutje, kijkt verschrikt op en zingt direct vrolijk mee. We zingen de jarige aan de andere kant van de kamer hartstochtelijk toe.

    Na het zingen feliciteer ik de jarige jet. Wat bijzonder, al weer 79 jaar! Stralend zit mevrouw erbij. Als de advocaatjes met slagroom worden uitgedeeld, loop ik weer terug naar m’n creatieve project. En jawel hoor, van een afstand zie ik dat mevrouw met de kaart bezig is geweest. Ik ben heel benieuwd! Wie weet vond ze het toch interessant, maar wilde ze het op haar manier doen.

    Als ik weer naast haar zit en nieuwsgierig kijk wat mevrouw heeft gedaan, zie ik dat de velletjes stickers op het kopje koffie liggen gestapeld. Als ik ze er van af pak, voel ik nattigheid, … ze zijn doorweekt.

    Het was weer een speciale avond: Creatief met koffie.

    Lees meer
  • Mirjam Schreuders

    Nieuwe blog Nathalie Steffens: speciaal bezoek

    Met een omweg loop ik snel naar de tweede woonkamer. Waarom? De afgelopen weken heb ik vaak met mevrouw Keizer gewandeld. De vaste plek van mevrouw Keizer is direct bij binnenkomst in de eerste woonkamer. Elke keer als zij mij ziet verschijnen, vraagt ze mij al snel waar we naartoe gaan. En zeg dan maar eens nee.

    Mevrouw Keizer en ik kunnen het goed met elkaar vinden. We genieten van elkaars gezelschap. Daar gaat het mij dan ook niet om. Waar het mij wel om gaat is dat ik op die avonden geen aandacht en tijd aan andere bewoners kan geven. En dat voelt niet in balans. Vanavond sluip ik dus stiekem met een boog om mevrouw Keizer heen.

    De verzorgende kijkt voor mij na of er bewoners zijn die wellicht wat minder bezoek, wat minder aandacht hebben gekregen. Ze bladert door de lijst van bewoners. Meneer Williams heeft vanochtend al bezoek gehad, mevrouw Ten Hoge had een volle dag en ligt al op bed, drie andere dames zijn vanmiddag al mee naar buiten geweest.

    Een mooie dag.

    We besluiten dat ik mevrouw Maasakker kan vragen of zij vanavond nog even op stap wil met mij. De verzorgende maakt de kans zo groot mogelijk door mij opnieuw te introduceren bij mevrouw. Even samen het gesprek opstarten. Het helpt. Mevrouw beaamt dat ze mij al eens gezien heeft hier. Ze begint te vertellen.  Maar naar buiten? Ach nee! Ze wil zo naar bed! Dus gaat ze zeker niet met mij mee.

    Zonder doekjes erom te winden, aangeven niets met de ander te willen doen. Hier kan het. Geen dubbele bodems.

    Mevrouw Maasakker vertelt honderduit. Tegelijkertijd maakt ze een aantal keer lichamelijk contact met mij. Ze praat over haar al hoge leeftijd, over haar familie, over waar ze hiervoor heeft gewoond, over de vrouw die verderop aan een tafel zit, die ze niet allemaal op een rij heeft. ‘Zij is in de war,’ zegt mevrouw Maasakker.

    Tijdens ons gesprek komt mevrouw Kerkmeester aangewandeld. Ze heeft net een verzorgende geknuffeld en is op zoek naar de volgende. Ik neem even de tijd voor haar. Direct na de knuffel probeer ik een gesprek tussen ons drieën tot stand te brengen. Ik vraag mevrouw Maasakker of zij van knuffelen houdt. Zij schudt flink haar hoofd. Nee, nee, alleen met familie. Mevrouw Kerkmeester staat er glimlachend bij en herhaalt de tekst van mevrouw Maasakker alsof ze het er roerend mee eens is.

    De verzorgende geeft aan dat mevrouw Keizer graag nog buiten wil wandelen. Ze hoeft dan niet in een rolstoel maar kan lopend met de rollator mee. We trekken onze jassen aan en gaan op pad. Als we beneden door de gang lopen, staat er aan het eind een vrouw naar mevrouw Keizer te kijken. Ze lacht enthousiast. Mevrouw Keizer geniet er zichtbaar van dat ze gezien wordt. Ze loopt met een grote glimlach verder.

    Nadat we van een rustig rondje buiten hebben genoten, gaan we nog een keer bij het mannenkoor luisteren. En net als vorige keer gaat mevrouw Keizer op in de muziek. Ze zingt mee, dirigeert, zwaait en maakt zoveel mogelijk oogcontact met de mensen.

    Na een uur heerlijk genoten te hebben, staan we op om terug te gaan naar de huiskamer. Mevrouw wacht zoals altijd op mijn aanwijzing waar we precies naartoe gaan. Ze vindt het prettig, het geeft haar houvast.  Ik wijs haar alvast de richting aan, schuif ondertussen de stoelen op hun plek, pak onze jassen en de kopjes mee.

    En zo loop ik achter mevrouw Keizer aan de hal in. Daar blijkt het druk, alle mannen staan in rijen te wachten op hun kop koffie. Mevrouw Keizer loopt tussen hen door en verdwijnt zowat met haar kleine gestalte in de grote groep mannen. Ik versnel mijn pas om haar wat extra te kunnen steunen.

    Maar wie schetst mijn verbazing…

    Mevrouw Keizer loopt hier als de koningin zelf rond. Overal een praatje, een zwaai, een knik en een lach.

    Ze is helemaal in haar element.

    Mevrouw geniet van haar bezoek. Het bezoek dat allemaal speciaal voor haar is gekomen, in haar huis.

    Lees meer