Dijkhuis

Blog

Wat anderen over ons zeggen

 

Wonen, werken, leren en werken als vrijwilliger: het gebeurt allemaal dagelijks in ‘t Dijkhuis, En dat levert mooie ervaringen en verhalen op. Onze cliënten, medewerkers, stagiairs en vrijwilligers vertellen graag hun verhaal over ’t Dijkhuis. Laat u verrassen!

 

 

Stichting Woon-, Zorg-,
En Dienstencentrum ’t Dijkhuis
Gorsselseweg 2
7437BE Bathmen

0570 541 644
info@hetdijkhuis.nl

Blog

  • Yvonne Moonen

    Nieuwe blog Nathalie Steffens: De riem

    Babs trekt met beide handen aan de riem van haar rolstoel. De riem zit om haar buik en zorgt ervoor dat ze niet wegglijdt. Het zit Babs niet lekker. Ze blijft trekken, maar dat ding geeft niet mee. Babs raakt meer en meer geïrriteerd. Die riem moet los en snel.

    Het lukt haar niet.

    Ik vraag haar hoe het met haar gaat vanavond. Daar heeft ze geen oren naar. Haar focus ligt op de riem. Geen tijd voor kletspraatjes.

    Daarom vraag ik haar wat ze graag wil.

    – Los, ik wil los!

    Er flitsen allerlei gedachten door me heen. Waarom wil Babs die riem opeens los? Zit ie te strak? Wil ze verzitten? Denkt ze dat ze nog kan gaan wandelen? Heeft ze ergens last van?

    Ik besluit met haar mee te bewegen. Sterk hopend dat dit ons een stapje verder brengt.

    Ja Babs, ik zie dat je je riem los wilt hebben.

    – Ja, antwoord ze kortaf.

    Ik hoor dat je los wilt.

    – Ja. Zeker.

    Wat wil je doen als je los bent?

    – Ik wil weg.

    Waar wil je naar toe?

    – Ik wil rust.

    Okay, ik snap je Babs. Je wilt los zodat je de rust kunt opzoeken. Even weg uit de drukte.

    – Ja, dat is wat ik wil. Eindelijk. Het is te druk.

    Weet je wat we doen? Ik neem je mee naar een rustige plek. Daar drinken we wat lekkers samen. Koffie of warme chocolademelk.

    Hoe vind je dat?

    – Dat lijkt me heerlijk.

    Babs frunninkt nog wat aan haar riem en legt vervolgens haar handen in haar schoot.

    Al wandelend door de gangen kletsen we over koetjes en kalfjes, over de mensen die we tegen komen, over hoe fijn het is om samen te zijn. Bij de rustige stamtafels aangekomen, haal ik warme chocolademelk voor ons. Vanuit de keuken kijk ik nogmaals naar Babs.

    Ze zit met een brede glimlach om zich heen te kijken, haar handen ontspannen rustend op haar riem.

    Lees meer
  • Mirjam Schreuders

    Nieuwe blog Nathalie Steffens: Een waardevolle handeling

    Mevrouw Welling zit aan de grote tafel. Ze leunt achterover in haar stoel. Mevrouw is afwisselend stil en vertelt vervolgens een heel verhaal, voor mij moeilijk verstaanbaar, binnensmonds. Als ik niet heel direct en bewust één op één met haar in contact ben, begrijp ik haar jammer genoeg niet. Ik snap niet wat ze zegt of bedoelt.

    Als ik dichtbij haar ga zitten, oogcontact maak en haar hand vast pak, begrijpen we elkaar soms iets beter.
    Ik besef dat ik nog aan het zoeken ben naar een manier waarop ik mevrouw Welling bij een gesprek of activiteit met meerdere bewoners kan betrekken.  Soms sla ik de plank mis, maar het komt ook voor dat mevrouw glimlacht als ik iets doe of zeg. Ik neem het zoals het is.

    De verzorgende komt langs met de kar met drinken. Ze vraagt mevrouw of ze een lekker kopje koffie wil.
    Mevrouw geeft haar niet in woorden antwoord, maar friemelt druk met haar handen aan iets. Als ik beter kijk, zie ik dat mevrouw Welling niet daadwerkelijk iets in haar handen heeft. Maar voor haar is dit wel zo. Ze komt erg onrustig op me over.

    De verzorgende buigt naar mevrouw toe om zodoende beter contact te kunnen maken. Ze maakt van haar handen een kommetje en vraagt mevrouw of zij het aan zal pakken? Mevrouw Welling kijkt haar aan, wordt rustiger en doet de spullen langzaamaan in de handen van de verzorgende.

    De verzorgende neemt de tijd, houdt haar kommetje nog wat langer bij mevrouw, zodat ze de ruimte krijgt om al die voor ons denkbeeldige dingen erin te doen.

    Als alles verzameld is, legt de verzorgende de spullen voorzichtig en teder op de kar, zodat mevrouw Welling precies kan zien wat ze doet. De verzorgende legt haar ook nog uit wat ze met de spullen heeft gedaan en dat ze die mee zal nemen.

    Mevrouw Welling knikt.
    Zo is het goed.

    Wat een waardevolle handeling, in alle rust gedaan.

    Lees meer