Dijkhuis

Blog

Wat anderen over ons zeggen

 

Wonen, werken, leren en werken als vrijwilliger: het gebeurt allemaal dagelijks in ‘t Dijkhuis, En dat levert mooie ervaringen en verhalen op. Onze cliënten, medewerkers, stagiairs en vrijwilligers vertellen graag hun verhaal over ’t Dijkhuis. Laat u verrassen!

 

 

Stichting Woon-, Zorg-,
En Dienstencentrum ’t Dijkhuis
Gorsselseweg 2
7437BE Bathmen

0570 541 644
info@hetdijkhuis.nl

Blog

  • Mirjam Schreuders

    Nieuwe blog Nathalie Steffens: Een dansje wagen

    Elke keer weer weet André Rieu voor een spectaculaire show te zorgen. Samen met zijn Johan Strauss orkest. Klassieke muziek, glimmende instrumenten, sierlijke bewegingen, enthousiast publiek, chique kleding, een combinatie waar de meeste bewoners blij van worden.

    Ik verdenk veel verzorgenden ervan André in hun hart te hebben gesloten, puur door de reacties van de mensen waar zij graag voor zorgen. Want wat genieten zij hier vaak intens van. Volle aandacht voor de show, met glimlachen op hun gezichten.

    Zo ook mevrouw Overduin.
    Ze volgt geconcentreerd welk nummer er gespeeld wordt.
    Haar ogen twinkelen terwijl ze naar de tv kijkt. Lied na lied.

    Op het moment dat we even oogcontact hebben, wenkt ze me dichterbij en fluistert: “Ik zou zo graag een keer een dansje met een man willen doen. Maar dat mag niemand weten.” “O, wat leuk, een dansje met een man. Zal ik eens kijken of ik een man kan vinden voor u?”

    “Maar niks zeggen, hè?”

    “Nee, ik verklap niks”.

     

    Nathalie Steffens
    (ik doe vrijwilligerswerk bij ’t Dijkhuis, op de plek waar mensen met dementie wonen)

    Lees meer
  • Mirjam Schreuders

    Nieuwe blog Nathalie Steffens: Samenspel

    Vanavond gaan mevrouw van Tijd en ik iets samen doen.

    Soms vind ik het een beetje moeilijk om wat dieper met haar in contact te komen. Vooral als ze mij niet verstaat of begrijpt. In die situaties lacht ze namelijk al snel ‘het ongemak’ weg. Ben dus heel benieuwd hoe het zal zijn als we met z’n tweeën op stap gaan.

    De verzorgende vertelt dat mevrouw vroeger vaak het spel Rummikub speelde. Ah mooi, dat geeft een beetje houvast.

    Ik vraag mevrouw vervolgens of ze zin heeft om samen beneden met mij te gaan rummikuppen.

    Met het spel in de aanslag, ondersteunt door enkele gebaren, snapt mevrouw wat ik bedoel. Enthousiast staat ze op en haakt bij mij in. Samen wandelen we door de gang op weg naar beneden.

    Als we tegelijk met een volwassen dochter van een medebewoner de lift instappen, steekt mevrouw haar hand uit richting het gezicht van de vrouw. Mevrouw van Tijd wrijft een aantal keer met gebogen vinger over de neus van de dochter. Zij deinst niet terug, maar gaat mee in deze vorm van contact maken. Mooi dat het zo gaat.

    Beneden bij de tafel aangekomen starten we direct met het spel. Nou ja, echt starten gebeurt eigenlijk nog niet. Mevrouw kijkt naar de plankjes en naar mij. Ze laat zich niet verleiden tot het blind wegleggen van de stenen. Wat ik ook doe of zeg.

    Zal ik gewoon doorgaan met de voorbereidingen zodat we het spel gaan spelen? Of zal ik me meer afwachtend opstellen?

    Ik besluit de stenen verder te verdelen. Door deze keuze komt mevrouw ook in beweging.
    Het sorteren van de stenen blijkt een opgave voor mevrouw te zijn. Welke steen moet nu toch naast welke? Welke cijfers horen er bij elkaar? Wat betekenen de kleuren?

    Ik maak nu van heel dichtbij mee wat wel direct duidelijk is voor mevrouw en wat verwarring creëert.

    De ene keer telt mevrouw logisch van 6, 7, 8 naar 9. De keer erna komt ze op 1, 3, nog een 3, nog een 3 en een 4.

    Als ze vervolgens een steen met het getal 11 pakt, is het zoeken geblazen waar deze steen geplaatst kan worden.

    Om nog meer ontspanning te ervaren, besluiten we echt samen te gaan spelen. We kijken bij elkaar op de plankjes om te zien of we met gezamenlijk setjes kunnen maken. Kunnen we allebei niet? Dan geef ik een nieuwe steen aan. En zo wordt het een relaxed spel voor ons beiden. We hebben het erg gezellig.

    En dan opeens staat er een dame aan onze tafel. Ze zwaait en zegt mevrouw van Tijd gedag. Mevrouw kijkt en glimlacht wel even, maar zegt niks terug. De dame aan onze tafel legt vervolgens uit dat mevrouw van Tijd familie van haar man is. Dat ze net terug is van een dagje uit, met de bus van ’t Dijkhuis. Het was geweldig!
    Enthousiast nodigt ze mevrouw van Tijd via mij uit om ook eens met haar te Rummikuppen. Ze geeft haar kamernummer door en hoopt dat ze nog eens samen kunnen spelen.

    Dit kan ik niet laten schieten. Ik neem me voor om binnenkort eens met z’n drieën Rummikub te doen..
    Met alleen maar winnaars als resultaat.

    Nathalie Steffens
    (ik doe vrijwilligerswerk bij ’t Dijkhuis, op de plek waar mensen met dementie wonen)

    Lees meer