Dijkhuis

Nieuwe blog Nathalie Steffens: Ze valt er niet over

Ze draait zich om en kijkt me aan. Ik schrik.

Wat is er gebeurd? Haar gezicht ziet er gehavend uit.

Boven haar rechteroog zit een enorme bult. De zwelling en de grote paarse bloeduitstorting erom heen zorgen ervoor dat er nog maar een klein oog zichtbaar is.

 

Als ik beter kijk, zie ik dat dit oog nog net zo glundert als het andere.

Ik herstel me snel.

Op m’n knieĆ«n voor haar, zeggen we elkaar gedag. Zijn we blij dat we elkaar weer zien. Via woorden, met glimlachen en door onze handen over elkaar te wrijven.

 

Als ik mijn geschrokken reactie van een halve minuut geleden aan haar wil verklaren, zeg ik dat ik ‘net wel even naar haar oog moest kijken’.
Ze reageert hierop door direct welwillend een stuk naar voren in haar rolstoel te schuiven. Zodat ik goed in haar beide ogen kan kijken.

 

Het wordt het mij duidelijk dat ze op dit moment geen idee heeft dat haar gezicht beschadigd is, dat ze pas uit bed gevallen is.

Soms is vergeten best even okay.