Dijkhuis

Nieuwe blog Nathalie Steffens: Een waardevolle handeling

Mevrouw Welling zit aan de grote tafel. Ze leunt achterover in haar stoel. Mevrouw is afwisselend stil en vertelt vervolgens een heel verhaal, voor mij moeilijk verstaanbaar, binnensmonds. Als ik niet heel direct en bewust één op één met haar in contact ben, begrijp ik haar jammer genoeg niet. Ik snap niet wat ze zegt of bedoelt.

Als ik dichtbij haar ga zitten, oogcontact maak en haar hand vast pak, begrijpen we elkaar soms iets beter.
Ik besef dat ik nog aan het zoeken ben naar een manier waarop ik mevrouw Welling bij een gesprek of activiteit met meerdere bewoners kan betrekken.  Soms sla ik de plank mis, maar het komt ook voor dat mevrouw glimlacht als ik iets doe of zeg. Ik neem het zoals het is.

De verzorgende komt langs met de kar met drinken. Ze vraagt mevrouw of ze een lekker kopje koffie wil.
Mevrouw geeft haar niet in woorden antwoord, maar friemelt druk met haar handen aan iets. Als ik beter kijk, zie ik dat mevrouw Welling niet daadwerkelijk iets in haar handen heeft. Maar voor haar is dit wel zo. Ze komt erg onrustig op me over.

De verzorgende buigt naar mevrouw toe om zodoende beter contact te kunnen maken. Ze maakt van haar handen een kommetje en vraagt mevrouw of zij het aan zal pakken? Mevrouw Welling kijkt haar aan, wordt rustiger en doet de spullen langzaamaan in de handen van de verzorgende.

De verzorgende neemt de tijd, houdt haar kommetje nog wat langer bij mevrouw, zodat ze de ruimte krijgt om al die voor ons denkbeeldige dingen erin te doen.

Als alles verzameld is, legt de verzorgende de spullen voorzichtig en teder op de kar, zodat mevrouw Welling precies kan zien wat ze doet. De verzorgende legt haar ook nog uit wat ze met de spullen heeft gedaan en dat ze die mee zal nemen.

Mevrouw Welling knikt.
Zo is het goed.

Wat een waardevolle handeling, in alle rust gedaan.