Dijkhuis

Nieuwe blog Nathalie Steffens: Creatieve avond

Ik spreid de spullen zorgvuldig uit op tafel: een aantal ansichtkaarten, een paar velletjes met dierenstickers, wat gelukspoppetjes en een bak stiften. Zo ziet het er gezellig uit. De creatieve avond kan van start gaan.

Enthousiast kijk ik mijn buurvrouw aan en vraag haar of ze zin heeft om iets samen te maken. Mevrouw kijkt naar de spullen op tafel, glimlacht lief naar me en geniet… van haar avonddutje.

Ik besluit de spullen dan maar allemaal naar de overkant van de tafel te verhuizen. Als ik uiteindelijk naast mijn nieuwe buurvrouw zit, vraag ik of zij samen een kaart wil schrijven. Ik interpreteer haar reactie als een ja.

Vervolgens laat ik haar een kaart uitkiezen. Nou ja, eerlijk gezegd kies ik hem zelf uit, want het maakt mevrouw niet uit welke het wordt, ze zegt: ‘Ie doot moar’.  Van de stiften wordt mevrouw ook niet blij. Ze pakt er niet één aan. Of ze het niet kan, niet wil of niet begrijpt, blijft voor mij een vraagteken.

Hierna laat ik de verschillende dierenstickers zien. Dieren doen het bij veel bewoners vaak goed. Grote kans dat ik hiermee een ingang vind bij mevrouw. Ik vraag haar welke ze leuk vindt. Deze? Nee. Deze? Nee. Deze? Mag wel ja. Ik plak de kat op de kaart. Oké, en nu?  Hoe nu verder? Ik vraag de zuster naar wat extra informatie over mevrouw. Hoe haar kinderen heten. Zodra de namen helder zijn, vraag ik of mevrouw de kaart aan hen wil sturen? ‘Als jij dat wilt,’ denk ik te verstaan.

Er is een verhitte discussie gaande in mijn hoofd. Wil mevrouw dit wel doen? Beleeft ze er enigszins plezier aan? Kan ik er beter mee stoppen? Of kan ik beter even doorzetten en vindt ze het straks wel leuk? Geen flauw idee, ik weet het echt niet. En dan opeens zetten de verzorgenden een lied in: ‘Lang zal ze leven!’ Mijn overbuurvrouw die net nog genoot van haar dutje, kijkt verschrikt op en zingt direct vrolijk mee. We zingen de jarige aan de andere kant van de kamer hartstochtelijk toe.

Na het zingen feliciteer ik de jarige jet. Wat bijzonder, al weer 79 jaar! Stralend zit mevrouw erbij. Als de advocaatjes met slagroom worden uitgedeeld, loop ik weer terug naar m’n creatieve project. En jawel hoor, van een afstand zie ik dat mevrouw met de kaart bezig is geweest. Ik ben heel benieuwd! Wie weet vond ze het toch interessant, maar wilde ze het op haar manier doen.

Als ik weer naast haar zit en nieuwsgierig kijk wat mevrouw heeft gedaan, zie ik dat de velletjes stickers op het kopje koffie liggen gestapeld. Als ik ze er van af pak, voel ik nattigheid, … ze zijn doorweekt.

Het was weer een speciale avond: Creatief met koffie.