Dijkhuis

Nieuwe blog Nathalie Steffens: Oog voor detail

De vrouw naast mij komt hier wel vaker.
Ze is een vrijwilligster.
Ze heeft haar knieën diep onder de tafel gestoken.
Toch zie ik het. De kleinste dingen vallen mij op.

Vaak loop ik door de woonkamers en de gangen om dingen van de grond te rapen.
Pluisjes, stukjes papier, een rommeltje, van alles.
Niks ontgaat mij dan. En die knieën van haar dus ook niet.

Ik knijp mijn ogen samen, buig naar voren en rijk mijn hand uit naar haar been.
Wat is dit? Wat is dat voor iets raars?

Ik kijk mijn buurvrouw in de ogen en schiet in de lach.
Het is dus toch waar… haar broek is kapot!
Op beide knieën zitten scheuren, grote gaten.

Ik lach steeds harder.
Er komt een zuster bij ons staan. Zij vertelt dat ze een keer stiekem een plaatje van een appel en een peer op de kapotte spijkerbroek van haar volwassen zoon heeft genaaid.

Mijn buurvrouw zegt dat ze dat ook wel wil, maar ik denk niet dat ze het meent.
De tranen rollen ondertussen over mijn wangen.

Als de zuster mij naar bed brengt, heb ik nog pret.
Nu maar hopen dat die vrijwilligster die broek nog vaak aan doet.

Nathalie Steffens

(ik doe vrijwilligerswerk bij ’t Dijkhuis, op de plek waar mensen met dementie wonen)