Dijkhuis

Blog Nathalie Steffens: Huilend aan tafel


We zitten met z’n drieën aan tafel.
De dames zitten tegenover elkaar.

Mevrouw Welling heeft het niet naar haar zin. Ze heeft haar ogen gesloten. Ze huilt.
Ook herhaalt zij dezelfde uitspraken, direct na elkaar. “Ik kan niks meer” is één van de zinnen die ze voortdurend uitspreekt. De andere teksten kan ik niet verstaan.

Ik heb net een tijd bij haar gezeten, met haar proberen te praten, haar proberen wat af te leiden, haar proberen te begrijpen.
Maar helaas, het lukte mij niet. Jammer, maar waar.
Als ik de verzorgende om raad vraag, geeft zij aan dat mevrouw Welling te moe is. Dat ze zo meteen eerst haar stoomkapje met medicijn nog om krijgt, om daarna naar bed te kunnen.

Aan de andere kant van dezelfde tafel, zit mevrouw Kerkmeester. Samen bekijken we een boek. Een boek met teksten over en foto’s van het Koninklijk Huis. Mevrouw geniet met volle teugen. De mooiste foto’s vindt zij waar de mensen lachend opstaan, met daarbij een aantal kinderen. Daar kan ze lang naar kijken.

Als mevrouw Kerkmeester de volgende bladzijde omslaat, ziet ze Koningin Maxima met een hoed met veren op.
Doordat de hoed dezelfde kleuren heeft als haar kapsel, is het moeilijk van elkaar te onderscheiden.

Mevrouw Kerkmeester bekijkt de foto van dichtbij, bestudeert de foto en zegt: “Wat is er met haar haar?!” Ze barst vervolgens in lachen uit. Ze moet zo enorm lachen, dat de tranen over haar wangen rollen. Ze blijft maar naar de foto kijken, naar mij, naar de foto… ze lijkt het niet te kunnen bevatten. “Ja, het lijkt wel ontploft”; herhaalt ze. En blijft lachen.

Drie vrouwen, één tafel, meerdere tranen.

Nathalie Steffens

(ik doe vrijwilligerswerk bij ’t Dijkhuis, op de plek waar mensen met dementie wonen)