Dijkhuis

Blog Nathalie Steffens: Gestoofde peertjes

Mevrouw K. zit een aantal meter bij mij vandaan, met haar rug naar mij toe. Ze zit voorovergebogen in haar stoel aan tafel. Als ik naar haar toe loop, zie ik waarom ze zo apart zit. Ze is in slaap gedommeld. Het is 19:00 uur.

Aan de ene kant zou ik haar graag met rust laten. Gewoon lekker laten dommelen.
Aan de andere kant wil ik voorkomen dat ze door haar vroege avondslaap ’s nachts gaat spoken.

Gelukkig komt de verzorgende weer als geroepen, met koffie en tucjes, lekkere zachte koekjes, waar de bewoners flink van genieten.
Mevrouw K. wordt wakker en raakt iets geïrriteerd. Ze had waarschijnlijk liever doorgeslapen.
Doordat ik als vrijwilliger alle ruimte heb om rustig bij iemand te gaan zitten, zonder direct iets te hoeven doen, neem ik plaats naast mevrouw.

Zonder woorden, maar met grote glimlachen zitten we een poos naast elkaar. Het maken van oogcontact voelt als vanzelfsprekend, zelfs voor lange tijd achterelkaar.  Omdat ik ondertussen weet dat mevrouw van lichamelijk contact houdt, open ik mijn hand voor die van haar en voel ik haar zachte kwetsbare huid. Wat hebben deze handen al veel meegemaakt. Het maakt mij nieuwsgierig naar haar ervaringen. Toch jammer dat ik het mevrouw K. niet allemaal meer zelf kan horen vertellen.

Om onze twee overburen aan tafel ook aandacht te kunnen geven, probeer ik de dames te betrekken in een gezamenlijk gesprek. Omdat er vanavond ook peren zijn gegeten, gooi ik het over de perenboeg. Ik denk even terug aan een onderwerp vanuit hun iets jongere leven, om de kans groter te maken dat ik een herinnering raak.

En zo kom ik uit op het onderwerp gestoofde peertjes. Ik vraag de dames of ze het lekker vinden? Vragende blikken. Ik vraag de dames of ze wel eens gestoofde peertjes hebben gegeten. Vragende blikken. Ik vraag de dames dat het toch die rode peertjes zijn, de gestoofde peertjes? Vragende blikken. Ik vraag mijzelf af wat ik hier ‘verkeerd’ doe. Ik raak er zelf wat onzeker van.

En dan richt ik mijn aandacht op 1 dame tegelijk, maak rustig oogcontact en stel haar de vraag. Het antwoord komt al snel: “Ja, gestoofde peertjes, lekker.” Ahaa, ik had de aansluiting dus niet goed gemaakt. Maar na een beetje uitproberen en samenwerken komen we er met z’n vieren toch uit. Al is het op onze eigen manier.

Op dit soort momenten ben ik wel blij dat niemand mij hier observeert. Alle ruimte voor m’n geklungel. Liefdevol geklungel, dat dan weer wel.

Nathalie Steffens

Vrijwilliger bij ’t Dijkhuis, op de plek waar mensen met dementie wonen