Dijkhuis

Blog Nathalie Steffens: Een rijke wandeling 

We hebben al een heel spannend parcours achter de rug. Schuine stoepen, bobbelige straten, steile opritten, slalommend om de mobiele vuilnisbakken heen. Het is een hele uitdaging, deze wandeling door het dorp. Mevrouw Y. jubelt vrolijk mee, nu ze door heeft dat ik ervoor blijf zorgen dat ze veilig en wel in de rolstoel blijft zitten. Ze geniet ervan.

Samen bekijken we alles om ons heen, praten we over wat in ons opkomt en staan we geregeld stil bij iets wat onze aandacht trekt. En zo gaan we van de ene bloesem naar de andere. We zetten de rolstoel zo neer, dat mevrouw ook aan de bloemen kan ruiken. De ene heerlijk zoet, de andere… hè getsie. We luisteren naar de vogels, en voelen de late avondzon in ons gezicht.
Alle zintuigen worden geprikkeld. Wat een rijke wandeling.

Op een gegeven moment komen we bij een splitsing. Ik kijk dubbel goed uit en duw mevrouw in haar rolstoel naar de overkant van de straat. Omdat ik elke keer zo gefocust bezig ben met het veilig de stoep af en op komen, kijk ik niet ver vooruit. Hierdoor mis ik dat we bijna in een plaatselijke regenbui terecht komen. De bewoners van het hoekhuis hebben de sproeier aan staan. Elke tien secondes valt er een plens water zo op de stoep. We prijzen ons gelukkig dat we het alsnog op tijd zagen en gaan in de achteruit.

Onderweg valt het mij ook op dat de passanten stuk voor stuk zo vriendelijk reageren. Een jong meisje dat langs fiets en heel lief gedag zegt. Automobilisten die glimlachend uitgebreid voorrang verlenen. De buschauffeur die ruim uitwijkt en vrolijk zwaait. Echt opvallend.

Wat een dijk van een dorp!

Nathalie Steffens