Dijkhuis

Blog van Nathalie Steffens: Geen dubbele bodems

Met m’n hand op die van haar wandelen we samen over de gangen. Mevrouw K. achter haar rollator, met Poes voorin de mand. Zo leggen we met z’n drieën heel wat meters af.

Ik neem me voor om een keer een avond alleen bij mevrouw K. aan te sluiten. Om te zien wat zij allemaal op een avond beleeft. Van de ene naar de andere wandeling. Van de ene woonkamer naar de andere. Het maakt mij nieuwsgierig. Maar vanavond nog niet. Vanavond is het handiger als ik een aantal bewoners individuele aandacht geef.

Mevrouw K. wil aan de grote tafel gaan zitten en vindt het prima als ik naast haar kom zitten. In alle rust pak ik de Braintrainer erbij. (Braintrainer is een computer met een aanraakscherm, waarop spellen gedaan kunnen worden). Als ik bezig ben de Braintrainer aan te zetten, zegt mevrouw K. dat het ding niet voor haar hoeft te staan. Als ik het scherm een stuk op schuif en  vervolgens vraag of ze zo samen een quiz, een spel wil doen, blijft ze bij haar standpunt. Nee hoor, geen zin in. Dat is niks voor haar.

Mevrouw K. stapt op en start weer een wandeling. Ik blijf met een grote glimlach achter. Geniet zo van de puurheid van de mensen. Zo is er innig contact en zo is het weer weg. De verzorgende licht toe dat ik ook eens kan uitproberen om eerst alles klaar te hebben staan en dan iemand uit te nodigen. Ik voeg woord bij daad. Zorg dat alles klaar staat en kijk in het rond om te zien wie er zin heeft.

Mevrouw S. vangt mijn blik en komt glunderend aan. Ja, hier heeft ze wel zin in! Samen doen we de ene na de andere quiz.We kiezen het juiste fruit, klikken de juiste foto aan, vullen de gezegdes aan en klikken voorbij zwemmende vissen weg. En de quiz op tijd? Nee, giebelen we, die doen we niet, omdat we daar allebei zenuwachtig van worden.

We zitten knus bij elkaar. Het mooie apparaat draagt zeker bij aan het dit intense contact. Samen genieten van een activiteit, genieten van positieve dingen. Ook lachen we wat af. Het contact is heerlijk, warm, gezellig. Dat vindt mevrouw ook, want aan het eind zegt ze: “Wat ontzettend fijn dat je me gevraagd hebt naast je te komen zitten. Ik heb zo enorm genoten vanavond. Ik had het niet willen missen.”

Dit pure Zijn van de mensen raakt me keer op keer. Er zijn geen dubbele bodems, het is zoals het is.

Nathalie Steffens